Leaving New York City: no more sleepless in Manhattan

In New York City, you walk out the door and you do not know what is going to happen. There’s such potential for poetry.

Sarah Jessica Parker, actor, co-producer, ‘Sex and the City’

Twee yellow cab drivers vechten om de lading. Onze lading in dit geval. Bekvechten, want de ene beschuldigt de andere van lijkenpikkerij. Want die komt toch net 32nd Street inrijden? Terwijl de ander al een tijd op zijn vracht staat te wachten voor Hotel Stanford. Ik zal het pleit moeten beslechten. Dat is gemakkelijk, want je rijdt je rolkoffer gewoon naar de achterklep van de cab die je wilt hebben. Dat is de taxi die er eerst stond. De lijkerpikker bindt snel in, stapt in zijn taxi en rijdt de straat uit. Een nieuwe vracht is in Midtown een kwestie van seconden. En tijd is geld.

De driver is deze keer een Indian American, uit India om precies te zijn. Geen Sikh, want zonder baard of tulband. Ook hij zegt trots te zijn op zijn vak en zijn taxi. Een bijna gloednieuwe, pas aangeschaft. Jarenlang heeft hij ervoor gespaard. Met zijn gezin woont hij al jaren in Queens. Hij wijst naar rechts, want we schieten snel op. Daar ergens staat zijn huis. Drie kids. Ze leven er rustig.

Maar hard werken is het wel. Zeven dagen in de week. Zeventig tot tachtig uur achter het stuur. Maar het is zijn hobben. Why worry? Om de paar jaar een keer op vakantie naar India, dat is het wel zo’n beetje als je het over zijn vrije tijd hebt. Familiebezoek, hoewel hij ook een broer heeft die in Canada woont. En een oom in Seattle die ook taxichauffeur is.

Zo glijden ongemerkt de verschillende Expressways onder ons door. Geen spoor van files. En binnen een half uur doemen de contouren van John F. Kennedy International Airport op. Grote billboards wijzen je de weg. Air Berlin passagiers dienen zich te melden in de gloednieuwe terminal 8. Het kan niet missen. En onze taxi driver tilt de koffers al uit de achterbak. Ik overhandig hem de 60 dollar voor de rit. Inclusief tip. Want de Indiër houdt zich keurig aan de basisprijs voor het traject Manhattan – Kennedy Airport: 45 dollar. Met de koers van dit moment komt dat op een totaalbedrag van 40 euri. Tien euri per persoon voor een traject van bijna 35 kilometer. Dat zal je in Amsterdam niet lukken.

Ondanks de lange rijen gaat het inchecken snel en efficiënt. Amerka verlaten gaat altijd sneller dan er binnenkomen. Dat geldt ook voor de hele rimram rondom de security. Het gebeurt mijns inziens met de Franse slag. Alsof ze een zucht van verlichting slaken dat alles weer goed afgelopen is met de passagiers tijdens hun verblijf in de Verenigde Staten.

Op die manier hou je wel veel, teveel tijd over voor bezoeken aan de tax free shops. Je laatste dollars kwijt raken is hier geen enkel probleem.

Verschillende soorten whiskey voor de buis aan het thuisfront. Wolf slaat nog een partij cosmetica van Estée Lauder in om de winter rimpelvrij te doorstaan. En zelf sla ik een minder consumptieve weg in met de aankoop van Barack Obama’s boek Dreams from my father. A Story of Race and Inheritance. Bijna 500 pagina´s over de ´pre/historie´ van de huidige president van de Vs, want al verschenen in 1995, en herzien in 2004. Volgens de achterflap is het one of the most powerful books of self/discovery ever read… en beautifully written, skillfully layered, and paced like a novel. Hier kom je de overtocht van New York naar Düsseldorf wel mee door.

In this lyrical, unsentimental, and compelling memoir, the son of a black African father and a white American mother searches for a workable meaning to his life as a black American. It begins in New York, where Barack Obama learns that his father - a figure he knows more as a myth than as a man - has been killed in a car incident. This sudden death inspires an emotional odyssey - first to a small town in Kansas, from which he retraces the migration of his mother´s family to Hawaï, and then to Kenya, where he meets the African side of his family, confronts the bitter thruth of his father´s life, and at last reconciles his divided inheritance.

Vlucht AB 3551 van Air Berlin vertrekt nagenoeg op de vastgestelde tijd: kwart over zes, aan het einde van de middag, een half uur later dan gepland. De skyline begint al een oranje gloed te krijgen als de Boeing 737 zich de lucht in klimt boven de Jamaica Bay en de omringende wetlands. Grijze contouren markeren nog de skyline van het wijkende Manhattan in de verte. Het vliegtuig zwenkt naar links. En de kustlijn van Long Island lost op in de stapeling van grijze wolken. De nacht zal snel naderen nu. Sleepless in Manhattan? Het lijkt over. Mister Bean vertoont alweer zijn kunsten op de uitgeklapte tv-schermpjes onder de bagagelockers. Waarom toch altijd van die domme films in het vliegtuig? Alles zoemt. De dunne dekens en de oogkleppen zijn al uitgdeeld. Maar slapen? Ik kan het nooit in een vliegtuig. Sleepless in Manhattan? Gewoon een doorwaakte nacht voor de boeg. Weliswaar een korte, maar toch. Om half negen in de ochtend zal de Boeing de wielen aan de grond zetten op Flughafen Düsseldorf. Met Duitse precisie.

Nadat we de koffers van de belt getrokken hebben drinken we nog een stevige mok Duitse koffie met Rianne en John. Daarna zullen onze wegen zich scheiden. Het afscheid is hartelijk. Snel zullen we contact opnemen. Maar eerst even naar het bedrijf bellen waar de de auto hebben gestald. De beloofde shutttlebus die ons zal afhalen is er snel. We halen de auto op bij Park-and-Travel van Q-Park, aan de rand van het vliegveld. Ook dat verloopt feilloos.

Hier is de dag net begonnen. New York is al weggezakt in de nacht. Maar ook in the city that never sleeps is dat niet gegarandeerd. De yellow cabs zullen af en aan blijven rijden over de brede avenues. En op Times Square is slapeloosheid tot norm verheven. Alleen in de Bronx, Brooklyn, in Harlem en Queens hebben de workers die paar uur overgave aan Morheus hard nodig. Want die hebben het hard nodig. Er moet weer geld verdiend worden om het hoofd boven water te houden. De Masters of the Universe die heersen in het kovenlandschap van Manhattan mogen dan wel een tik gekregen hebben bij de Krach van 2008, ze richten zich aan het einde van 2009 al weer op. De Grote Depressie voorbij. De bonussen lachen hen al weer toe.

Thuis aangekomen gaan meteen de koffers open. In het mijne ligt een briefje van de Transportation Security Administration. Het is duidelijk: mijn koffer is voordat hij het bagageruim in ging, opengemaakt en gecontroleerd op explosieven of ander verdacht spul. De paranoia van de VS is hoog. Waarschijnlijk heeft men de in de metalen houder opgeborgen injectienaalden aangezien voor gevaarlijk steekwapens of explosieve vloeistoffen. During the inspection, your bag and its contents may have been searched for prohibited items. At the completion of the inspection, the contents were returned to your bag. Dat is goed afgelopen, dus. Ik ben niet gearresteerd en voor verhoor opgesloten in een rommelig douanakantoor. We appreciate your understanding and cooperation. Oef!

Ik adem gewoon Hollandse lucht in. En ik zie de bekende dingen van thuis om me heen. Gemma zet koffie. Die donuts mis ik geen minuut. Nu nog sleepless de dag zien door te komen om aan de gevreesde jetlag te ontkomen. Gewoon het bioritme van een week geleden weer zien op te pakken. Dat moet lukken. Maar virtueel blijf ik nog een aantal dagen hangen in New York City. Er zijn beroerder plekken op aarde.