Hispanic Day: dans de samba, rumba en tango op Fifth Avenue

The streets of New York have a richness you can’t duplicate anywhere. There’s a sense of commotion. It’s not the buildings, but the people you see walking by.

Susan Seidelman, director

Columbus Avenue. Misschien zijn we er op de verkeerde dag, want pas morgen is het Columbus Day. Die jaarlijks groots gevierd wordt met een parade op Fifth Avenue. Ter herdenking van de Italiaanse roots van New York en Amerika. Want Columbus was een Italiaan, en geen Spanjaard, zoals vaak gedacht wordt. Maar vandaag is het Hispanic Day. Met eveneens een parade op diezelfde Fifth Avenue. New Yorkers hebben iets met parades. Een half continent (Midden en Zuid Amerika) heeft vaste voet aan de grond gekregen in New York. En vanmiddag zullen ze dat laten zien.

Maar eerst maar eens een snelle hap. Waar beter dan in het Mexicaanse fast food restaurant op de hoek van Columbus Avenue en 72nd Street. Columbus Gourmet Food. Create your own salad. Maar ik ga gewoon voor de vette hap. We eten op het kleine terras buiten. Zowel binnen als buiten puilt de tent zowat uit. Het personeel is klein, dik en goedlachs. Viva Mexico! John doet er een biertje bij. Ik sluit me bij hem aan. Gemma en Rianne houden het voorlopig alcoholvrij. Aan de overzijde van de straat heb ik zicht op New Yorkers die over de rand van de welvaart gevallen zijn. Een minstens tachtigjarige vrouw met grijs piekhaar heeft zich tegen de gevel van de Chase Manhattan Bank laten zakken en staart wezenloos voor zich uit. Een plastic zak met al haar spullen binnen handbereik. En in de winkel daarnaast loopt het in en uit: It’s Halloween: anything goes. Een poster van een kortgerokte verpleegster moet de klanten binnenlokken. Met een geile blik en een injectienaald in de hand. Want gruwelijk zal het zijn. Doormidden gekliefde hoofden, uitpuilende ogen, afgehakte handen, het is er allemaal te krijgen. Gelukkig dat er latex bestaat.

Met een volle maag verder. Tot aan Central Park. Maar eerst in postume bewondering opgekeken naar het Dakota Building. Als was het een 16^e-eeuws Loirekasteel. Met kantelen en de hele rimram. Het New Yorkse chateau van John Lennon en Yoko Ono. Maar Lennon werd er op 8 december 1980 ’s avonds op de drempel van de hoofdingang, en in het bijzijn van zijn vrouw Yoko Ono, doodgeschoten. Mark David Chapman heette het monster. Mocht er ooit gedroomd zijn over een terugkeer van de Beatles, dan was dat vanaf dat moment voorgoed voorbij.

Dan maar de straat oversteken. Daar ligt, nauwelijks een paar meter binnen Central Park, een eigentijdse bedevaartplek die al jarenlang de muziekpelgrims uit de hele wereld weet te verzamelen. IMAGINE staat er midden in de mozaïekrozet van Strawberry Fields te lezen. Ter nagedachtenis aan de overleden Beatle. Op de rozet liggen bloemen, elke dag verse. Eromheen, op de bankjes, wordt gitaar gespeeld en mee geneuried door zowel oude als jonge hippies. Of gewoon door Beatlefans, van wie sommige het alleen maar hebben van horen zeggen. Het Lourdes van Central Park trekt geen misschien lammen, kreupelen en andere invaliden, maar de plek is er niet minder sacraal door. Yesterday. Norwegian Wood. Here Comes The Sun. Strawberry Fields Forever. Ik zou het zo maar elk moment kunnen horen hier.

Dieper het park in. De zon explodeert op de nog groene bladeren. Zondag ook nog eens. Dan weet je zeker dat Central Park vol New Yorkers zit. Je ziet ze om je heen. Wandelend, joggend, skatend, musicerend, pratend, fietsend, luierend op de grote grazige weiden. The Sheep Meadow. Met op de achtergrond de massieve rechthoekige skyscrapers. Als rustgevende stenen wachters. Die scherp staan afgetekend tegen de strakblauwe lucht.

Bij een van de vele vijvers dromt de massa bijeen om de hiphoppers aan het werk te zien.

Onderbroken door applaus vanaf de muurtjes, de trappen en de banken vertonen ze hun kunsten. Een deel van het publiek zal het worst wezen. Dat zit gewoon met de ogen dicht van de zon te genieten. Dichtbij en veraf zoemt New York City. Achter me komt een groep Aziaten uit het woud en laat ze in de armen van meester Tai Chi vallen. Tien meter verderop swingen de rollerskaters op de muziek die uit hun portable disco golft.

Urenlang zal de Hispanic Day Parade over de brede Fifth Avenue golven. Al sinds 1964, op de zondag voor Columbus Day. Althans het deel van Fifth Avenue tussen 44th Street en 74th Street. The colorful Hispanic Parade is a showcase for hispanic solidarity. It encourages the traditional values, music, costumes, and folklore of each participating country. Parade participants number over 10,000 and parade spectators exceed one million. There is extensive media coverage by way of live and delayed telecast, English and Spanish television, and live radio coverage. There is an impressive number of community contingencies, floats, marching bands and musical groups which provides a festive and lively mood to the parade.

De parade is al een tijd bezig als we opduiken uit Central Park. Daar is de eerste officiële praalwagen van de Republica de Colombia die hier op eigen kleurrijke wijze presente el desfile de la Hispanidad. De wulpse donkerharige Reina Stefanie I van het Centro Civico Colombiano lokt de eerste zondige gedachten uit. Naast me begint een dikke landgenoot van haar zowat te hyperventileren. Zijn in de kleuren van de Colombiaanse vlag gespoten poedel springt van uitzinnigheid zowat een halve meter hoog. De toon is gezet. Voorlopig krijgen ze ons niet meer weg van deze onafzienbare bonte Zuid Amerikaanse stoet.

De landen volgen elkaar in een soepel tempo op. Peru. Honduras. Costa Rica. El Salvador. De zoveelste fraaie Reina de Desportes wordt mijn netvlies ingelaserd. John moet alle zeilen bijzetten om de waterval aan langharige zwarte jonge poezen op zijn digitale display te krijgen. Gigabytes te kort. Het zijn vooral de kleuren en de uitdossingen die de parade een bijna carnavalesk karakter geven. Een Bonte Störrum, zouden ze in Maastricht zeggen. En er is natuurlijk ook muziek. Brassbands afgewisseld met militair aandoende eskadrons. De Latijnse roots worden hier niet onder het asfalt van Fifth Avenue weggemoffeld. Trabajando Ubidos por la Patria komt helmaal uit Long Island NYC. En meteen daarachter weer Miss Salvador 2009, helemaal in de kleuren blauw en wit, en - toegegeven - ook heel wat bloot. Of de trotse Guatemaltecos en Nueva York met hun praalwagen. Guatamala País de la Eterna Primavera. Miss Carrabean. Miss Panama. Sommige Misses verlaten de stoet om pontfikaal voor mijn Canon te komen poseren. Daar kunnen die islamieten met hun boerka´s nog wat van leren. De kleur zwart heb ik nog nauwelijks kunnen ontdekken hier.

De grote delegaties komen uit Mexico en Panama. Hier lopen dansend en musicerend de New Yorkse Maya´s, Zapoteken, Mixteken. Groepen die uit honderden deelnemers bestaan. Hun kleding doet denken aan de feesten van de oude culturen. Maskers, veel maskers. Bezwerende gebaren en dansen. Beweging. Kleur.

Viva New York! Hispanic pride was in full effect Sunday as thousands of New Yorkers marched up Fifth Ave. celebrating their home countries’ cultures.They danced, marched and high-stepped it from 44th to 72nd Sts., all to the beat of festive music pumping from fancy floats. De Daily News schrijft het. Al deze avond. En dat is niks teveel gezegd. Chilean men in spurs and gaucho hats danced with women in frilly dresses. But it was a troupe from Colombia including a delegation of 200 flown in from South America, which took top honors, twirling in rainbow-spangled masked Carnival costumes as they passed out “Colombia Is Passion!” stickers. John gooit er nog wat extra gigabytes tegenaan op zijn videocamera. De parade blijft maar doorgaan. Uren achtereen. De lange schaduwen van het einde van de dag sluipen Fifth Avenue binnen. Maar er lijkt geen einde aan te komen. En weer nieuwe ebbenhouten majorettes. Hun lange benen onder de ultrakorte rokken lijken wel stelden. Zelfs de New Yorkse cops komen ogen tekort. Je kunt ook niet de hele middag alleen maar gericht zijn op het ontdekken van raddraaiers in het publiek. Maar het publiek is allang in rozig van al die langs paraderende Sirenen, Reinas en andere Latijnse Missen uit de boroughs van New York City.

Het wordt tijd om langzaam richting Stanford te lopen. Parallel aan de Parade. En aan het Central Park. Zo hoef je niks te missen. En als je er nog wat digitaal foto- of filmwerk tegen aan wilt gooien, dan duik je gewoon weer even op achter de dranghekken. Om wéér een glanzende Latijnse jonge poes te scoren.

Als we 44th Street overgestoken zijn lopen we nog even het gouden paleis van Donald Trump binnen. Kletterende watervallen begroeten je in het luxe shopping centre. Dit keer kan ik mijn koopwoede onderdrukken. Geen Donald Trump hemd en stropdas zoals vorig jaar. In plaats daarvan wordt het op aanbeveling van John een Brooklyn Lager, in een van de vele horecagelegenheden die hier te vinden zijn. De ladies wagen zich nog even niet aan de alcohol. Nog mogelijkheden genoeg, de rest van de avond.