Brooklyn: avond in Pete’s Downtown met view op Manhattan

This is rare: we got on the floor of the Stock Exchange for forty-five minutes-during trading hours. This is the real thing; there are no extras. These a real traders. Man, it was great.

Oliver Stone, writer-director

Wallstreet. De New York Stock Exchange. Die weerzinwekkend grote Amerikaanse Stars and Stripes aan de buitengevel. Eronder een groot spandoek van PAMPA ENERGIA – The Largest Fully Integrated Electricity Company In Argentina. Wallstreet. De NYSE. Bijna dagelijks word je er in deze economisch barre tijden mee geconfronteerd. Het doet vertrouwd aan. En in de smalle straten die het met veel bypasses overeind gehouden financiële hart van de VS voel je je alsof je in een betonnen aquarium beland bent. Je hebt moeite moeten doen om er überhaupt te komen: John moet bijna over de stootblokken klimmen. En ijzeren obstakels moeten bomauto’s en andere aanvalsvoertuigen tegen houden. Een beetje onwennig kijken de toeristen om zich heen. Verzeild geraakt op een plek waar je helemaal niks in te pap te brokkelen hebt. Ook al keldert de waarde van de dollar met de dag. Wel gunstig natuurlijk.

Zelfs de zwaar bewapende en gehelmde politieagenten van de NYPD EMERGENCY SERVICE kunnen Gemma en Rianne niet van schrik doen verbleken. De automatische geweren in de aanslag, dat dan weer wel. Maar ze willen zich zelfs door mij laten fotograferen. Daar zou je in Afghanistan niet mee wegkomen. Zelfs in het vroegere Belfast niet. En George Washington blijft van een afstandje alles in de gaten houden. Stoïcijns. Al jaren.

De schaduwen worden langer. De lucht kleurt meer oranje. De avond kruipt langzaam de ravijnen van New York binnen. En we hebben nog een flinke wandeling voor de boeg. Dat wordt doorstappen, dus. Haasten, eigenlijk. Slalommen vanwege opgebroken weggedeelten. Via een onder de aanloop van de Bridge verscholen trap sta je dan ineens op de brug. Bijna twee kilometer heb je dan voor de boeg om in Brooklyn te komen.

Als altijd ben je niet de enige. Terwijl het autoverkeer onder je doorraast ben je ineens aan het genieten van een wijds en weergaloos landschap. De East River stroomt gladjes 40 meter lager onder je door. De spiegel van het water begint langzaam oranje te kleuren. Achter je beginnen de contouren van Manhattan zich steeds zwarter af te tekenen tegen de steeds kleuriger wordende avondlucht. Een filmdecor. Celluloid Skyline, volgens James Sanders, de auteur en vormgever van twee prachtboeken over filmstad New York: CELLULOID SKYLINE (New York and the Movies) en SCENES FROM THE CITY (Filmmaking in New York). Ondertussen beweegt zich een niet aflatende stroom voetgangers en fietsers zich in beide richtingen: naar Brooklyn of Manhattan. Mijn voeten beginnen aardig te branden. En ook Rianne en Gemma moeten alle zeilen bijzetten om de ene voet voor de andere te blijven zetten. John filmt als een gek, en kan op die manier het tempo aardig drukken. Maar het is zaak tijdig de overzijde te bereiken en te genieten van de sunset over Manhattan. Onder de Brooklyn Bridge. Een mooiere plek is nauwelijks denkbaar op deze bijna zoele avond.

Eenmaal de brug over moet je nog een fikse wandeling aan die al door jou vandaag gemaakte kilometers. Terug naar de oever van de East River. Ik spreek een Brooklyner aan die keurig in een grijs kostuum zijn kleinkinderen naar huis brengt. Simon. Het blijkt een oud-docent te zijn, maar verdient de laatste jaren zijn geld vooral als handelaar in kantoorartikelen. Hij praat honderd uit. Zeker, hij kent de buurt. Woont er ook. En hij zal me het mooiste uitzicht van New York op het Empire State Building laten zien. Het Empire State Building vanaf Brooklyn gezien onder een van de bogen door van de Manhattan Bridge, die andere gigant, bijna parallel lopend aan de Brooklyn Bridge. Simon heeft niks teveel gezegd. Het uitzicht op het ESB is een plaatje: de top baadt nog even in het lage oranje floodlight van de sunset. We geven elkaar de hand, nemen afscheid. Hij duikt met zijn twee kleinkinderen een zijstraat in. Wij lopen verder in de richting van het park tussen de Brooklyn Bridge en de Manhattan Bridge. De straten waar we doorheen lopen zijn wel aan een stevige onderhoudsbeurt toe. Het asfalt vertoont grote open plekken waardoor de kinderkopjes van de laag eronder zich laten zien als in de Hel van het Noorden tijdens de wielerklassieker Parijs-Roubaix.

Meer dan een uur zitten we op een bank aan de oever van de East River. Langzaam gaat de kerstverlichting aan in al die zwarte skyscrapers van Manhattan. Ook op de stalen lianen die de gotische bogen van de Brooklyn Bridge met elkaar verbinden gaan de verlichting aan. Ondertussen spat een grote oranjegele vlek in het vage blauw door de strakke verticale kabels van de brug. Pier 17 is verlicht als een kermisattractie. Honderd meter voor ons tekent zich een uitbundig bruiloftsgezelschap af tegen de heldere lucht boven het water. Romantischer kan bijna niet. Achter me dendert de subway ratelend over het zwarte staal van de Manhattan Bridge. Mijn Canon A640 weet van geen ophouden. En John leeft zich uit als Woody Allen.

Dit is DUMBO: Down Under the Manhattan Bridge Overpass, een van New Yorks meest indrukwekkende landsmarks. DUMBO: zo wordt de buurt, dus niet alleen het gedeelte aan de oever, genoemd ligt tussen de Manhattan Bridge en de Brooklyn Bridge ligt. In de wijk bevinden zich nogal wat bekende kunstgalerieën, en – niet onbelangrijk – je vindt er voortreffelijke restaurants en bars. Ik heb voor straks gereserveerd in Pete’s Downtown.

Brooklyn, 2,5 miljoen inwoners. Een wereldstad op zich. Tot 1898 was het nog een zelfstandige gemeente. Daarna werd het een van de vijf buroughs van het grote New York. Een paar jaar daarvoor, in 1883, was er met de bouw van de Brooklyn Bridge een einde gekomen aan de tot dan toe enige verbinding met Manhattan: de veerpont. Om de Nederlandse roots duidelijk te maken koos Brooklyn (Breukelen) ‘Eendraght maeckt maght’ als wapenspreuk. Afgezien daarvan doet Brooklyn een stuk rustiger, zeg maar meer Europees aan dan rijke broer Manhattan.

Een van de volgende dagen zullen we ook overdag in Brooklyn rond gaan struinen. Maar op dit ogenblik begint de maag te knagen. Een korte wandeling langs het grote bakstenen gebouw waar zich het bruiloftsgezelschap van even daarvoor bevindt. Buiten staat een rij van minstens honderd vijftig mensen te wachten om binnen te kunnen voor de receptie. Als overal in New York gaan geduw en getrek als in Nederland, maar een ontspannen afwachten. Gelukkig is de temperatuur nog steeds gewoon zomers.

Na een paar honderd meter loop je tegen Pete’s Downtown, 2 Water Street Brooklyn, aan. The Most Spectacular View of the Manhattan Skyline and Brooklyn Bridge - A Landmark Restaurant - Four Generations of Service - Since 1894 Located in Brooklyn along the East River, Pete’s Downtown offers the most spectacular view of the Manhattan skyline and Brooklyn Bridge. This landmark restaurant has been a family tradition since 1894. Join us at Pete’s for a great exceptional Italian cuisine in a warm and friendly atmosphere.

Ik heb het al vanuit mijn luie stoel thuis bekeken, en er een tafel gereserveerd. Hoewel Sharon, Pete’s vrouw, me niet helemaal een tafel aan het raam kan garanderen zoals zij in zijn retourmail aangeeft. We take reservation, not request for tables. We have a full service bar and you are welcome to wait for a table by the window if there is not one available at the time of your arrival. Thank you for your reservation. Sharon Thristino

Als ik als eerste naar binnen ga, is onmiddellijk duidelijk wie Pete is. Ik spreek hem aan, en in no time heeft hij een tafel geregeld. Weliswaar niet aan het raam, maar de tent zit aardig vol. Het wordt een plek in het midden, en niet in de tweede ruimte vanwaar je helemaal niet over de East River naar Manhattan kunt kijken. Vlotte bediening. En er wordt in ieder geval fatsoenlijk uitgelegd wat er in de aanbieding is. Niet flauw met water en brood: het staat er snel. Gemma en ik gaan voor de local fish die niet op de menukaart staat, maar door de ober zeer wordt aanbevolen. Uiteraard met alles erop en eraan. Het water loopt hem zowat uit de mond. John en Rianne storten zich op de veal scaloppino: slices of veal topped with eggplant, prosciutto, mozzarella, white wine, and fresh tomato. Voor de ladies een Italiaanse rode wijn  (we zitten niet voor niks in een Italiaans restaurant) en Joh en ik gaan voor het local beer: Brooklyn Lager. Om het in stijl af te ronden als dessert een meer dan voortreffelijke home made tiramisu.

De reviews op de verschillende websites (die ik thuis ook al even had ingezien) hebben niet overdreven: AMAZING! The view, The specials, The staff! I have been there several times and never been upset. You dine with a magnificent view of The Brooklyn Bridge and Manhattan skyline and a relaxed atmosphere. I’ve ordered Rigatoni Pete’s and another time Rigatoni Portabella and was set back by how amazing it tasted. I always recommend this place to out of town-ers and anyone looking for a special or relaxed night as it provides the atmosphere, sight, divine food,wine,desserts all for a great price.

En dan sta je ineens weer buiten. Na nog afscheid genomen te hebben van Pete die tot bijna op straat met me meeloopt. Nacht in Brooklyn. En aan de overkant de skyscraper-kerstbomen van Manhattan. Er heerst een bijna dorpse rust in Brooklyn die van tijd tot tijd verstoord wordt door de subway die vanaf de Manhattan Bridge hoog over ons heen dendert. Pas een eind verder gaat hij weer ondergronds. Zoeken naar het dichtstbijzijnde metrostation. Het wordt York Street. Maar vanwege de hier al in gang gezette renovaties die het hele weekend het ondergrondse verkeer bijna lam zullen leggen, rijden niet alle lijnen.

Een dronken baardaap probeert ons nog even op een zijspoor te rangeren door te beweren dat er helemaal geen trein meer zal stoppen. Dat lijkt me niet reëel. Nog maar even wachten, dus. En het wachten wordt beloond, want tien minuten later stopt de F-Line. Waarmee we zonder overstappen kunnen doorrijden naar Herald Square, vlakbij het hotel. Bovengronds heb je onmiddellijk in de gaten dat je weer in Manhattan bent, in the city that never sleeps. Het loopt tegen middernacht. Het nachtelijk uitgaan is nog maar net begonnen. In 33rd Street nodigen de Irish pubs je naar binnen. Maar zelfs John constateert dat zijn dorst beheersbaar is. En ikzelf denk alleen nog maar aan de schilderijen van Edward Hopper, En vooral aan zijn Nighthawks uit 1942: een New Yorks café in de nacht, goed verlicht maar niet echt uitnodigend om er naar binnen te stappen. Desolaatheid troef. Maar tot nu toe heb ik helemaal geen kroeg gezien die ook maar in de verste verte doet denken aan het wereldberoemde café van Hopper.