Retour Málaga – Düsseldorf, ondanks het uitvallen van de airco

Om half tien rij ik Sanlúcar de Barrameda uit. Alle rekeningen keurig vereffend in de Posada de Palacio. Vanaf vandaag zullen we weer in een minder vorstelijke zaal slapen. En onder meters lagere plafonds. Aan alles komt een einde, zelfs aan een bijna drie weken durend verblijf in Andalusië. Het is de bedoeling via Jerez de la Frontera en Sevilla naar Antequera te rijden om daar ’s middags te lunchen en nog wat laatste inkopen te doen. Het zal echter allemaal anders gaan lopen.

Bij het binnenrijden van het van hitte zinderend stadje begint er op het dashboard een lampje te flikkeren. Ik ruik onraad. Op een gegeven ogenblik valt de airco weg en loopt de temperatuur op. Hoewel ik al bijna in het centrum zet maak ik rechtsomkeert naar het benzinestation dat ik bij het binnenrijden van het stadje heb zien liggen. Daar stop ik, in de hoop op professionele assistentie. Dat blijkt een misvatting. Er zit alleen een van toeten nog blazen wetende vrouw achter de kassa, en die kan niet helpen. Ze wil nog wel even komen kijken, maar ziet niet meer dan ik: er lekt een vloeistof op het beton. Geen olie, gelukkig. Dat moet de koeling van de airco zijn. Geen probleem, zegt de vrouw. U kunt gewoon doorrijden. Maar ik vertrouw het niet. Die airco valt toch niet zomaar weg. En besluit naar het verhuurbedrijf in Málaga te bellen.

Er wordt me toegezegd dat er binnen 40 minuten een takelwagen zal voorrijden. Dat schiet dus beter op. Tijd genoeg om even een warme lunch te gaan nemen in het tegenover gelegen winkelcentrum. Want veertig minuten in Spanje betekent volgens mij minstens een uur.

We nemen de tijd. En de warme hap smaakt me prima. Maar Gemma heeft haast, en wil terug naar de auto. Een goede beslissing, want de takelwagen van een garagebrijf in Antequera staat al voor. Ik zit ondertussen nog rustig mijn ternera weg te knagen. En kom rustig aanlopen, als de mecanicien al een paar liter koelvloeistof heeft bijgevuld. Die er overigens onmiddellijk weer onderuit is gelopen. Handen in het haar: zowel hij als ik.

Weer bellen naar Malagacar.com in Málaga. Geeft de telefoon aan mij over voor de finale beslissing. Het voorstel is te kiezen tussen de auto op te laten takelen en met de takelwagen mee te rijden naar Málaga. Of een allerlaatste poging om weer vloeistof te laten bijvullen. Ik kies voor het laatste, en mocht dat niet lukken de auto toch te laten optakelen.

De mecanicien heeft nog een ander soort vloeistof in de aanbieding. Die blijft erin. Hoop doet leven. Hij adviseert me bergopwaarts de airco uit te schakelen, en het maar te proberen. Ter geruststelling geeft hij me nog een paar liter koelvloeistof mee. We wagen het er op. Maar zal de airco tot Málaga niet gebruiken. Gewoon de natuurlijke airco gebruiken: de zijramen open. Maar het rijdt, en ik zie tot het inleveren van de auto geen lampjes meer opflikkeren. Oef. Met het zweet op mijn voorhoofd lever ik de sleutels in. Finish bereikt. Blijkbaar heeft het personeel zoveel vertrouwen in dat een van de medewerkers me in ‘onze’ auto aflevert op het vliegveld. En die zet gewoon de airco aan. En die blijkt gewoon te koelen.

Door al dat gedoe veel te vroeg in de vertrekhal. Gelukkig is er redelijk snel in te checken, zodat we de ballast snel kwijt zijn. In plaats van rustig een middag shoppen in Antequera wordt het slenteren langs de verschillende winkels van de luchthaven. Al geen Spanje meer. Laat staan Andalusië. De shopping centers op alle vliegvelden zijn allemaal van hetzelfde pot nat. Te gelikt, en te karakterloos om aantrekkelijk te zijn. Maar het is niet anders. Na de zoveelste cortado begin ik maar wat te lezen in mijn in Fuente Vaqueros aangeschafte dichtbundel van Federico Garcia Lorca: Poeta en Nueva York. New York, dat zal de volgende bestemming zijn. In oktober. Maar eerste staat de Airbus 300-300 klaar die ons in een paar uur naar Düssendorf zal brengen. En daar is geen manzanilla te krijgen. Daarvoor moet ik toch een keer terug naar Sanlúcar de Barrameda.

HASTA LA VISTA!