De vakanties zijn voorbij. New York is weer ver weg. Tijd voor de kunst. De dagen zijn kort en grauw, dus geen enkel alibi om je niet op het linnen te werpen. Op zich is de inspiratie altijd wel te vinden, maar als je uiteindelijk met je penseel over het doek beweeegt, dan is het resultaat toch altijd anders dan je in je hoofd had.

Een aantal weken ben ik (niet de hele dag natuurlijk, en ook niet alle dagen) bezig met een nieuw schilderij (100 x 100) in de reeks ‘A Space Odyssey’. Ineens lukt het deze week. De lagen die ik over elkaar heen gezet heb, beginnen hun expressieve werk te doen. En ook de vlakverdeling en de kleuren vallen bijna letterlijk op hun plek.

Uitgangspunt wordt een lang gedicht van een van mijn favoriete schrijvers, de Portugees Fernando Pessoa. Het gedicht is getiteld ‘Ode Martima’ en verwoord op onnavolgbare wijze de nostalgie naar de zee. Wie zou dat beter kunnen dan Pessoa? De typische Portugese ’saudade’ vermengd met zijn eigenzinnige taalvirtuositeit.

Toch zijn het niet de maritieme kleuren die overheersen. Integendeel. Het zijn de aardkleuren die volledig overheersen. Want ondanks zijn verlangen naar de Taag van Lissabon, en de nabijheid van de Atlantische Oceaan, in Pessoa altijd een landrot gebleven. De kroeg (’A Brasileira’ in het hart van Lissabon) was zijn thuis. Ik heb een fragment door mij met Oostindische inkt op handgeschept papier geschreven, in het doek verwerkt. Tevens heb ik er een eveneens handgeschept papieren strook met gedroogde aspergeschillen in opgenomen. De asperge is immers hét product van de aarde waar ik woon: Noord Limburg.

Binnenkort, maar het zal wel na de jaarwisseling worden, zal ik beginnen aan een tweeluik dat doorgaat op dit thema. In deze donkere  wintermaanden kun je maar beter heel aards bezig zijn. En genieten van de aardwarmte. Hoewel? Als ik naar buiten kijk lijkt die warmte ver weg. Maar ik hou me staande met de gedachte aan de bijna onuitputtelijke energiebron in het binnenste. Geothermische Gedachten. Ver van Pessoa.

Midtown Manhattan: van Macy’s en Flatiron tot het Vietnam Memorial

 

Het zijn bijna onmenselijke tijden als je op vakantie bent. Maar ook deze dag sta ik weer om half acht op. Het ligt niet aan Hotel Stanford, want daar dringt zowel van binnen als van buiten geen geluid onze room in. Natuurlijk, elf hoog en hermetisch gesloten ramen, dat garandeert sowieso van buiten nauwelijks gezoem.

NY1 maakt me weer meteorologisch blij met 21 graden voor vandaag, met weliswaar wat lichte bewolking. Maar wat wil je half oktober? Vandaag de laatste dag. Daarna weer een Manhattan Transfer. Maar dan de omgekeerde richting in. Het is niet anders. De laatste dollars zullen rollen vandaag. Gemma heeft het op MACY’S voorzien. Zelf wil ik nog wat onbekende plekken in Midtown Manhattan afstruinen. Deal.

 

Gemma gaat dus bewapend met creditcard MACY’S aanvallen. Om half twaalf zal ik haart weer treffen bij de ingang aan Broadway. Nu loop ik over Fifth Avenue. Richting Downtown. Het Flatiron Building heb ik wel uit de verte gezien, maar heb er nog niet voorgestaan.

Het in 1902 gebouwde ‘strijkijzer’ ligt bijna obsceen opvallend op de kruising van Broadway met Fifth Avenue. Een van de eerste wolkenkrabbers op Manhattan. Met zijn 91 meter een eeuw geleden indrukwekkend. Nu een kleine jongen. Architect Daniel Hudson Burnham ontwierp het in de bouwstijl van de zogenaamde Chicago School. Barack Obama zou het tot zijn hoofdkantoor kunnen maken, als de nostalgie naar Chicago hem te machtig wordt. Een stalen constructie met mooie decoratieve gevels. Neorenaissance.

Toen het karakteristieke gebouw voltooid was geloofden vele New Yorkers dat het zou instorten door de luchtstromen langs het gebouw. Die luchtstromen waren berucht en ontstonden door de scherpe driehoekige vorm. Het gebouw stortte weliswaar niet in, maar er ontstond wel een ander fenomeen. Door de ‘valwinden’ die langs de zijden van het strijkijzeren gebouw waaiden de rokken van de vrouwen omhoog. Het gebied rondom het Flatiron Building werd na enige tijd berucht vanwege glurende mannen. Om die reden werden er op de straten rondom het gebouw meer politieagenten ingezet. Van die cops is op deze morgen geen spoor te bekennen. Van die opwaaiende jurken krijg ik – helaas – ook niks mee.

 

Als ik me omdraai heb ik een fenomenaal gezicht op het Empire State Building. Wolken en zon spelen een clair-obscur spel over de gevels ervan. Met enige verbeeldingskracht zie ik King Kong over het platform op de 102^e verdieping hoppen. Radeloos. Opgejaagd wild. Je zou ook wel gek worden van die opwaaiende vrouwenjurken bij het Flatiron Building. Want daar had die aap natuurlijk rondgehangen.

 

Weer uptown lopend stop ik bij de Marble Collegiate Church. Op de hoek 5th Avenue/West 29th Street. Founded in 1628 as the Collegiate Reformed Protestant Dutch Church. Nederlandse roots, dus. En nog steeds samenwerkend met de Hervormde Kerk in Holland. Het is daarom de oudste protestantse kerk van New York. Het huidige kerkgebouw dateert echter uit 1854. Voor New Yorkse begrippen een antiek gebouw.

De duizenden gouden linten die aan het hekwerk rondom de kleine kerk waren vastgebonden, waren me al eerder opgevallen. Nu heb ik de tijd. Een Vietnam-veteraan die voor het hek zit neemt even een plaspauze en loopt de 29th Street in. Zijn handel en Amerikaanse vlag achter zich latend. 8YRS USMARINES 2 Tours in VIET NAM 64-65 WEI 67-68 KHESAHN HILL 808 DANANG, PAU BAI Homeless VET I lost my job after 38 years 

Terug naar de gold ribbons aan het hek. Sinds maart 2006 hangen ze hier. Duizenden zijn het er. Inmiddels zijn twee militairen in woestijntenue aangeschoven die net als ik de namen van de dode soldaten lezen. Slachtoffers van de zoveelste zinloze oorlog. Vietnam (1957-1975). Chef Warrant Officer K. van Dussen. Sgt. Joseph M. Vanek. Cpl. Ramona M. Valdez.

 

Ondertussen nestelt de Vietnam veteraan zich weer op zijn plek. Met een blik van collegiale verstandhouding richting de militairen. Of hij gaat deelnemen aan de Veterans Day Parade over een paar weken? Hij schudt zijn hoofd. Heeft het wel gehad met al die dirty wars. Want inmiddels worden er volgens hem ook al blue ribbons aan het hek gehangen hier. De doden uit de Iraq War. Hij wijst om de hoek. 29th Street. Hij heeft liever een job. Maar nu is er weer die nieuwe Wall Street Crash. Fuck McCain. Fuck Obama. En natuurlijk: Fuck W. Bush! De twee militairen wensen hem succes met het vinden van een baan. Maar een groot vertrouwen hebben ze er niet in. Dat is me wel duidelijk.

Over een paar weken, op 11 november, trekt hier de jaarlijkse parade van oudgedienden voorbij. Met een saluut aan de Marble Collegiate Church. Of mijn Homeless VET dan voor even het veld moet ruimen, weet ik niet. Ik gun hem zijn plek voor het hek met de duizenden gold ribbons. In de New York Times lees ik ‘s avonds: The Veterans Day Parade begins at 9 A.M. at Fifth Avenue and 39th Street, going south to 24th Street. Fifth Avenue will be closed from 9 A.M. until completion of the parade.

 

Gold ribbons represent our prayers for the families and friends of the thousands of service people who have lost their lives. We continue to add ribbons and names and to pray for the families and friends as more people die. We pray for the wounded. We pray for the day that war is no longer an option. De intentie van de kerk is duidelijk. Maar de mens blijft een op macht en invloed beluste moordmachine. Ergens op de achtergrond hoor ik Boudewijn de Groot zingen:

 

Meneer de president, welterusten.
Slaap maar lekker in je mooie witte huis.
Denk maar niet te veel aan al die verre kusten
waar uw jongens zitten, eenzaam, ver van thuis.
Denk vooral niet aan die zesenveertig doden,
die vergissing laatst met dat bombardement.
En vergeet het vierde van die tien geboden
die u als goed christen zeker kent.

Als ik om half twaalf voor MACY’S sta is er van Gemma nog geen spoor te ontdekken. Ik loop dus maar even op de benedenetage van het koopwalhalla rond. The Magic of MACY’S heeft weinig impact op me. Op Gemma blijkbaar ook niet. Want die duikt al snel op, zonder te zuchten onder zware tassen. Het komt niet vaak voor, maar hier heeft ze geen dollar uitgegeven. Om toch niet met lege handen thuis aan te komen, wordt daarna in een aantal kleinere winkels in de buurt de opgelopen ‘schade’ weer dik vereffend. Met NEW YORK tassen voor de schoondochters, NEW YORK T-shirts voor de boys en nog wat andere prullaria, keren we ten slotte toch nog bepakt en gezakt terug bij Hotel Stanford. Weer een paar honderd dollar armer. Gelukkig heb ik de rekening van het hotel al betaald: 1429 dollar. Inclusief de taxes, natuurlijk. Maar we krijgen er nog niet genoeg van. Voordat we bij Stanford terug zijn, maken we nog een korte stop op Herald Square. En laten de New Yorkse lucht (nauwelijks luchtvervuiling, lijkt het) nog een kwartier of wat om ons heen spoelen. Buiten het hek, dat het parkje omklemd houdt, gonst het verkeer over Broadway rustig verder.

 

De koffers heb ik al eerder in de lobby laten zetten. We proppen de aangeschafte spullen er nog bij. En nu maar hopen dat het toegestane gewicht niet overschreden wordt, straks op JFK.

Het hotel heeft een taxi geregeld. De Koreaanse taxichauffeur zegt nauwelijks een woord tijdens de rit. Een heel verschil met de goedlachse en druk pratende neger die ons in zijn yellowcab naar Manhattan bracht. We zijn vroeg, veel te vroeg. Ook omdat we onmiddellijk te horen krijgen dat het vliegtuig iets meer dan een uur vertraging heeft. Gelukkig kunnen we nog redelijk snel inchecken. En weer dollars uitgeven in de taxfreeshops van JFK. Flessen whisky voor Raymond die morgen jarig is. Een flacon parfum voor Gemma die morgen niet jarig is. Do not open this bag until final destination. En The New Yorker voor mij, aangevuld met The New York Times Bestseller: de roman True at First light van Ernest Hemingway. Voor in het vliegtuig.

 

Het is al donker als New York onder me weg glijdt. Het is even na zevenen. Veel van de stad krijg ik niet meer te zien, want de Airbus A330-300 van Air Berlin zwenkt bijna onmiddellijk weg van de stad. Tot even boven de oceaan. Daarna opnieuw met een bocht richting Canada en vandaar onder de kust van Groenland door.

Graag had ik nog even de verlichte top van het Empire State Building in het vizier gekregen. Of de Brooklyn Bridge. En al die andere hot spots van de afgelopen dagen. Het is niet anders. Gewoon een keer terug. Een volgende Manhattan Transfer. Daar troost ik me maar mee. Want als weinig andere steden heeft New York een onvergetelijke indruk achtergelaten. Misschien nog wel meer vanwege de relaxte, hartelijke sfeer die ik er tegen kwam dan het imponerende decor waarin we rond liepen. De New York City Blues hebben me al in hun greep.

 

Het Amerika dat onder me vandaan glijdt heeft het hard te verduren de laatste maanden. Een nieuwe Great Depression is aanstaande. Je moet het wel gaan geloven, want alle media zijn het er over eens. En zo je twijfels hebt aan datgene wat de media dag in dag uit aan treurnis over de financiële situatie van het land te melden hebben, dan hoef je maar de dagelijkse realiteit te volgen. De New York Stock Exchange die compleet is ingestort. De banken die door de federale regering als drenkelingen, en met veel miljarden dollars steun, op de kant worden gehesen. De massaontslagen in de bankenwereld en in de industrie, vooral in de automobielindustrie. De gedwongen huisuitzettingen van eigenaren die hun hypotheken niet meer kunnen aflossen. De oorlog in Irak. En zo kun je nog wel een tijd doorgaan.

Ondertussen loopt de huidige president in zijn nadagen als een lame duck door het Witte Huis te Washington. De CHANGE wordt voorzien na 6 november, wanneer Barack Obama als eerste zwarte president van de Verenigde Staten gekozen gaat worden. Want de polls liegen niet. Zijn tegenstanders hangen al in de touwen. John Mc Cain is te oud, en dat is misschien nog verteerbaar. Zichtbaar vermoeid sleept hij zich door de verkiezingsstrijd. En dat is nog niet het ergste: zijn running mate, gouverneur Sarah Palin uit Alaska, blijkt een kat in de zak. Een politieke onbenul die je niet graag aan de atoomknop zou willen zien.

 

Maar Amerika gaat het uiteindelijk wel weer redden. Het optimisme is tegelijk sympathiek en naïef ontwapenend. Het geloof in eigen kunnen groot. En technologisch is het volgens eigen zeggen het paradijs op aarde. Amerika is zijn eigen cheerleader. Blaas je zelf op. Geloof in eigen kunnen. Je gaat het maken. Iedereen is geweldig.

De leiders die deze houding over het voetlicht moeten brengen zijn er dan ook geknipt voor. Waarbij de Republikeinen nog altijd meer Amerika lijken te vertegenwoordigen dan de Democraten. Want die zijn te Europees, volgens velen. Nee dan liever Reagan, Nixon of Bush. Maar bij ineenstortende decors worden democraten de bühne op getrokken. Carter. Clinton. En binnenkort Barack Obama. Amerika verschiet van kleur. Wie had dat veertig jaar geleden gedacht? Is het dan toch het land van de onbegrensde mogelijkheden?

Inmiddels is van New York helemaal niets meer te zien. Het beeld staat compleet op zwart als ik naar buiten kijk. Het gaat richting nieuwe dag. Na een korte dag. De Tijd blijkt maar weer eens een relatief begrip. Nog acht uur zoemen voor de boeg.

Paradise Regained: stap in de wereld van Donald Trump

Sinds 1983 staat op de hoek van Fitfh Avenue en 56th Street de luxe Trump Tower, zo’n 58 verdiepingen hoog. Een relatief smalle bronskleurige toren van beton en glas, en – aan de binnenzijde – uitgevoerd in allerlei dure materialen. Miljardair Trump moest zijn geld toch immers ergens aan kwijt. Een royale oom Dagobert, rijk geworden met onroerend goed, casino’s, transport en andere Koning Midas Objecten. En gaf hij het zelf niet uit, dan werd het wel gedaan door zijn, uiteraard jonge, vrouwen. Want een gouden pik scheen hij ook nog eens te hebben.  

The building’s public spaces are clad in Breccia Pernice, a pink white-veined marble and brass and mirrors are used throughout. This includes the office lobby, off Fifth Avenue, and the five-level atrium which has a waterfall shops, cafés, and a pedestrian bridge that crosses over the waterfall’s pool. The atrium is crowned with a skylight. In 2006, Forbes Magazine valued the tower at $318 million.

Kijk bij zo’n self-made man voel je je natuurlijk meteen thuis. 725, 5th Avenue, New York, NY 10022. Here I am! De Trump-waterval springt onmiddellijk in het oog als ik naar binnen stap. Om me heen verder alleen maar glimmende spiegels, koperkleurige metalen wanden, glas, roltrappen, dure stores en eetgelegenheden.

Donald Trump is inmiddels 61. Ik zal hem vandaag niet persoonlijk ontmoeten, ook al schijnt hij hier, in deze toren, een zeer luxe penthouse te bewonen. Twee jaar eerder (op 20 maart 2006) kopte de boulevardpers: 

DONALD TRUMP (59) VOOR DE VIJFDE KEER VADER!
De derde vrouw de Amerikaanse vastgoedmagnaat en miljardair Donald Trump, de 35-jarige Melania Knauss Trump, is maandag bevallen van een zoontje. De jongen is het vijfde kind van de 59-jarige Trump. Hij zei zich kort na de geboorte van zijn zoon al jonger te voelen. Het kind krijgt de naam Barron William Trump. Knauss Trump is een van oorsprong Sloveens fotomodel en actrice.

De twee eerdere huwelijken van Trump hebben hem bij de scheiding het een en ander gekost. Zijn eerste huwelijk met Ivana Zelnicek duurde dertien jaar. De scheiding leverde zeker 7,5 miljoen dollar op voor Ivana, plus een landhuis met 45 kamers, een appartement in Trump Plaza in New York, 270 duizend euro per jaar onderhoudsgeld en nog eens 230 duizend euro per jaar alimentatie voor de kinderen.

Zijn tweede vrouw, actrice Maria Maples, was zes jaar getrouwd met de vastgoedmagnaat. Zij hield aan haar huwelijk met Trump behalve een kind 1,5 miljoen dollar plus alimentatie over. Saillant detail is dat Trump hun scheiding een paar weken voor hun zevende trouwdag aanvroeg. In hun huwelijkse voorwaarden was opgenomen dat Maples na die datum miljoenen extra had kunnen claimen.  

Donald Trump. Het lijkt wel het verhaal van La Belle et la Bête. En dan een paar keer herhaald. Maar hoe dan ook, als je hier binnen loopt, raak je onder de indruk van zijn pseudo-wereld. Natuurlijk met de roltrappen naar boven. Ik maak zelf een paar video’s vanaf een van de etages, terwijl Gemma statig, een meervoudig weerspiegeld, de roltrappen afglijdt.

Op een van de buitenterrassen ontmoeten we een van de Parade Queens. Zojuist teruggekeerd uit de Columbus Day Parade. Staat nu te glanzen tussen haar van oorsprong Italiaanse familie. Foto maken? Geen probleem. En in verschillende poses laat ze zich digitaal shooten in de Trump Tower. Op de achtergrond, diep beneden, stijgt het geluid al weer op van het verkeer dat over Fifth Avenue schuift. Aan de overzijde lachen de zwarte schermen van Armani. Binnenkort heropening. 

Weer beneden ontkom je er niet aan om je te laten inspireren door Dolnald Trumps filosofie. Boeken moeten je het kapitalistische geloof bijbrengen. Allemaal bijbels van Donald zelf. Think Big And Kick Ass. How To Get Rich. Why we want YOU to be RICH. Even verder staan zijn gouden golfsticks uitgestald in een van de vele vitrinekasten. Want lezen is inspanning; en ontspanning is immers ook noodzakelijk. Laat je leiden door de Verlosser: Donald Trump!

De Trump Tower verlaten zonder wat gekocht te hebben, zelfs dat speel ik niet klaar. Gemma geeft de aanzet. En uiteindelijk bezwijk ik voor een glimmend Trump-shirt met bijpassende stropdas. Het wordt uiteraard stevig verpakt in duur ogend zwart en goud. Allerlei labels en goudkleurige schildjes insisteren op het feit dat het toch echt door Donald Trump zelf aan je verkocht is. De schade valt nog enigszins mee; 104 dollar.

Via Carnegie Hall lopen we terug richting hotel. Helaas is het theater (vanwege Columbus Day) vandaag niet toegankelijk voor kijkpubliek. De voorstellingen ’s avonds gaan natuurlijk wel door. Als we weer terug zijn op Fifth Avenue loop ik ineens voorbij een meute die zich heeft opgesteld voor de ingang van een of andere dure store. Net heropend. Glittermeiden zorgen voor een vertrouwenwekkende ontvangst. Op het trottoir staat een in modieus wit geklede neger met een kompleet paars geverfde hond aan de lijn.  

De avond is weer gevallen over Manhattan. Helemaal aan het einde, ver in Downtown, aan Bowery Park, kleurt de lucht nog even oranje. Dan is het over. En moeten de duizend schitterende zonnen van Broadway en Times Square zorgen voor het levenwekkende licht. Omdat enige lichte bewolking is binnengedreven over de Hudson, is het iets benauwder dan de andere avonden. Eerst maar een douche. En om een uur of half negen terug. Iedereen is er weer. Zelfs Spiderman. Die zich al jaren ophoudt op, en rondom Times Square. Een handvol uitgelaten mariniers heeft er geen bezwaar tegen zich met een mooie zwarte poes in avondkleding te laten vereeuwigen. Haar uitpuilende borsten glimmen rood, blauw, geel en groen op in het kaleidoscopische licht van de lichtreclames. Dat maakt hongerig.

Voordat het zover is duiken we nog even wat stores in. Broadway. En aanpalende streets. Uiteindelijk slagen we er in om in de officiële New York Yankees Shop een originele cap en een originele backpack voor Marius (Gemma’s petekind, en lid van een honkbal vereniging in Utrecht) te kopen. Het laatste nieuws van de club kunnen we volgen op grote schermen.

• The Yankees officially announced their coaching staff for the upcoming season on Thursday, adding Mick Kelleher to the mix and returning five members of last year’s staff.
• Yankees shortstop Derek Jeter and third baseman Alex Rodriguez kept adding to their illustrious careers Thursday, when they received Louisville Slugger’s Silver Slugger Award in the American League for their respective positions.

Beelden van het Yankee Stadium. Afgewisseld met interviews met spelers. Voor 14.000 dollar is er een plaats te krijgen aan de VIP-Table tijdens het Twentieth Annual Going to Bat for B.A.T. Dinner op 27 januari 2009. Location: New York Marriott Marquis in New York City. Daar krijg je dan ook weer honger van.

Om in de sfeer te blijven – Aziatisch Culinair – vinden we deze avond een plek bij BIG BOWL NOODLES op Sixth Avenue. Chinees. En nog een hele goeie, ook nog. Na de Wonton Soup wordt de tafel volgestapeld met Sliced Chicken Sauteed with Chines Egg Plant. Gemma stort zich op de Hong Kong Noodles Lo Mein. En drink daar de beste wijn bij die ze tot nu toe in Manhattan gedronken heeft. En nog ‘goedkoop’ ook, want in tegenstelling tot de vorige keer betaalt ze er hier geen 9 dollar, maar slechts 4 dollar voor; per glas. Ik hou het op een paar burgerlijke flessen Chinees Shintao-bier. Ook lekker.

Het digestief? Een ommetje Broadway, Theatre District, Times Square, Fifth Avenue. En dan terug naar Stanford. Met de benen omhoog. The City That Never Sleeps. Het zal wel. Ik doe er niet aan mee, deze keer.

 

Na het Guggenheim de Columbus Day Parade met Mike Bloomberg

Voordat we ’s avonds gaan eten laat ik op de tv-zender NY1 nog even de dag aan me voorbij scrollen. Wall Street is historisch geëindigd. Alsof er geen Great Depression bestond. Commentatoren zijn euforisch. Is dan toch het herstel ingetreden na de BailOut? Je zou het bijna gaan geloven. Op Columbus Day gaan de koersen met liefst 11% de hoogte in. Ineens lijken Citibank, Morgan Stanley en Lehman Brothers weer levensvatbaar. De Amerikaanse hypotheekbank Federal National Mortgage Association  van Fannie Mae kraait al onhoorbaar victorie ondanks het nettoverlies van 2,2 miljard dollar in het eerste kwartaal.

Hier rondom Times Square leek het niemand echt te interesseren dat Wall Street zo euforisch deed. Morgen kan het immers weer anders zijn. Beurskoersen zijn grillig als filmdiva’s. En voorlopig is de beurs nog gevuld. Leven bij de dag. Met een handvol creditcards. Live now, pay later.

 

 

En dan verschijnt Mike Bloomberg in beeld. Vanmorgen zag ik hem in gesprek met een groep in blauwe werkpakken gestoken vuilnismannen. Borden in de lucht stekend. Five more years voor Mike. Hun burgemeester. Fifth Avenue. Ze staan er om hun steun te betuigen aan de populaire miljardair. Tv-ploegen schieten erop af. Camera’s on. De orkestratie oogt perfect. De beelden komen over zoals ze bedoeld zijn.

 

 

De zon wordt afgeschermd door een licht wolkendek vandaag. De temperatuur? Zomers. Loopt op tot 25 graden. Niks te mekkeren, dus. Net als de afgelopen dagen gewoon de straat op in korte mouwen. Columbus Day verdient niet anders. De New Yorkers worden via alle media gewaarschuwd. Maar ze weten het, denk ik wel. Een jaarlijks terugkerend ritueel. Prominent in de New York Times van vanmorgen, lees ik:

 

 

NEW YORK Parade: Starts at 11:30 A.M. at Fifth Avenue and 44th Street, moving north to 86th Street, then east to Third Avenue. Parking: Alternate-side parking rules suspended. Sanitation: Today’s collections will be made tomorrow. Government offices: Closed. Post offices: Special delivery and Express Mail only. Main post office at 33d Street and Eighth Avenue open. Banks and schools: Closed. Financial markets: Open. Transportation: Subways, buses, Metro-North and Long Island Rail Road on regular weekday schedule. Libraries: Closed.

 

 

De eerste Columbus Day viering vond plaats in 1792, toen New York City de 300e verjaardag van Columbus’ landing in de Nieuwe Wereld vierde. Een eeuw later, in 1892 riep president Benjamin Harrison het Amerikaanse volk op Columbus Day jaarlijks te vieren, maar sommige Italiaans-Amerikanen deden dat in New Yoirk al sinds 1866. New York City was immers toch Italiaans erfgoed?

Ook nu nog wordt Columbus Day in de Verenigde Staten vooral door Amerikanen van Italiaanse afkomst gevierd. Op aandrang van dit bevolkingsdeel verklaarde president Franklin D. Roosevelt in 1937 Columbusdag tot een nationale feestdag. Een groot deel van de Amerikaanse staten echter erkent Columbusdag nog steeds niet als een officiële feestdag. De dag wordt daarom vooral gevierd in staten met een aanzienlijke Italiaanse bevolking, zoals New York, New Jersey en Massachusetts. 

 

 

Voor velen in de Verenigde Staten is Columbusdag dus een omstreden feestdag. Leden van de oorspronkelijke volkeren in Noord-Amerika, tegenwoordig door de huidige Engelssprekende Amerikanen aangeduid als Native Americans, en door de Europeanen Indianen genoemd, zien in Columbus het symbool van het begin van de onderwerping van de oorspronkelijke bevolking in Amerika. De staat South Dakota bijvoorbeeld viert weliswaar de feestdag, maar veranderde de naam officieel in Native American Day.

 

 

Omdat we nog plenty tijd hebben, besluiten we eerst maar het het Guggenheim Museum te gaan. Dan zijn we meteen in de buurt van het deel van Fifth Avenue waar de Parade gehouden wordt. Vanaf het Penn Station nemen we subway lijn 6 naar 77th Street.

Nog voor het museum officieel opengaat (om 10.00 uur ’s ochtends) sta ik voor de deur. Een rij van een meter of twintig voor me. Maar als na een minuut of tien het slot eraf gaat, ben ik snel binnen. Een beetje pech hebben we wel, want voor een deel is het museum in restauratie. Het slakkenhuis, de Rotunda, een spiraalvormige ommegang die je van boven naar beneden moet afleggen, is niet toegankelijk. Vanaf de verschillende verdiepingen is er wel een inkijk. Maar geen kunst aan de muur. Normaal hangen hier de wisseltentoonstellingen. Maar er wordt nog druk geverfd. Ook schilderwerk, eigenlijk.  

Vanwege dit euvel is de toegangsprijs gehalveerd. Dat vergoed enigszins de teleurstelling. Het museum zelf is eigenlijk al een kunstwerk. Van de wereldberoemde architect Frank Lloyd Wright. Die het in de jaren vijftig van de vorige eeuw ontwierp en liet bouwen. Onwillekeurig moet ik bij het gebouw denken aan Simon en Garfunkel. En aan Frank Lloyd Wright, natuurlijk.

Architects may come and

Architects may go and

Never change your point of view.

I stop a while and think of you

So long, Frank Lloyd Wright.

All the nights we’d harmonize till dawn.

I never laughed so long

So long.

So long

Schilderkunst van de 20e eeuw. Zoals Solomon R. Guggenheim die graag zag. Uit Zwitserland naar de States geëmigreerd. Waar hij vervolgens na een leven als directeur van een mijnbouwbedrijf kapitalen verzamelde. Om pas na zijn pensioen, in 1919, het echte licht te zien. En moderne kunst ging verzamelen. New York kreeg het eerste Guggenheim. Venetië, Bilbao, Berlijn en Las Vegas zouden later volgen. Het wachten is op de opening van een nieuw Guggenheim in een van de Arabische Golfstaten.

In de rechthoekige vleugelverdiepingen van het museum is nu maar een deel zichtbaar. Naast een wisselexpositie van foto’s van Catherine Opie (1961, Ohio) zijn er de vaste gasten die je in veel topmusea voor moderne kunst telkens weer ontmoet. Picasso, Bracque, van Gogh. Ook hier, dus. Maar nieuwe dingen zijn voor het moment altijd interessanter. Terug naar Catherine Opie. Icehouses and surfers. In 2001 Catherine Opie created Icehouses, a series of fourteen photographs that form a loose narrative revolving around the temporary community of ice fishers in wintry upper Minnesota. Nearly two years later she followed this body of work with Surfers (2003), which focused on another community, the surfers off the coast of Malibu, California.

Schitterende, grote foto’s. Met veel wit. De ultieme desolaatheid. Portretten, naakten, stadsgezichten, highways. De Amerikaanse ruimte. De Amerikaanse burger. Since the early 1990s, Catherine Opie has produced a complex body of photographic work, creating series of images that explore notions of communal, sexual, and cultural identity. From her early portraits of queer subcultures to her expansive urban landscapes, Opie has offered profound insights into the conditions in which communities form and the terms in which they are defined.

Er hangen bijna 200 grote foto’s aan de wanden, verspreid over verschillende afdelingen. Series. Uit verschillende periodes. Soms doen stadsgezichten me denken aan schilderijen van Dennis Hopper. Een van mijn favorieten. En gelukkig een etage lager ook aanwezig in het Gugenheim. Being and Having (1991); Portraits (1993-97). Freeways (1994-95). Houses (1995-96). Mini-malls (1997-98). Wall Street (2001). Icehouses (2001). Surfers (2003). Chicago (2004). In veel gevallen variaties op het ‘eeuwige’ Amerikaanse thema van the American dream.

Waar waren we ook alweer? Ik loop opnieuw op Fifth Avenue. Op het brede trottoir dat langs Central Park loopt. Indiaanse en zwarte nanny’s duwen de buggy’s gevuld met blanke baby’s. Deftige dames op leeftijd laten hun witte poedel uit. Een enkele jogger duikt op uit Central Park en vervolgt zijn loop langs Fifth Avenue. Druk is het nog niet te noemen. Terwijl de Parade toch niet meer lang op zich zal laten wachten.

We gaan nog maar even op een van de banken zitten die om de vijftig meter staan opgesteld voor de muur die langs het park loopt. We zijn niet de enigen. Naast ons staan, strak in het uniform, een drietal jonge cadetten. De U.S. Army in wording.  

BASIC RULES OF CONDUCT: THE CORRECT WAY AT NYMA
The mission of NYMA is to develop all cadets in mind, body, and character; to prepare them for further education; and to be effective leaders and responsible citizens. One important quality which all successful people share is proper manners and social behavior. The military nature and structure of the Corps of Cadets incorporates military customs and courtesies, which serve as a foundation for cadets’ manners and behavior while at NYMA and after their graduation. The fundamentals of social behavior are expected of all ladies and gentlemen.

ROTC Military Institute, lees ik op een van hun badges. Onder supervisie van een in zwart legertenue en zwarte baret gestoken, zwarte korporaal. Ik maak een praatje met de ‘baas’. George Adams. De jongetjes – een jaar of 12, ouder zijn ze zeker niet – staan in gelid te luisteren. Trots. De naambordjes op hun blauwgrijze uniform spreken voor zich. Want zelf het woord voeren is er niet bij onder de supervisie van Adams. Cartwright. Baquet. Lee. De achternamen spreken boekdelen. De achterneven van Ellis Island. Strak in het gelid laten ze zich fotograferen. De koperen knopen en gesp op de brede, witte riem zijn vanmorgen nog opgepoetst. Hier staat de fine fleur van de NYMA, de New York Military Academy. Gratis kost, inwoning en een opleiding. En een blinkende carrière in het vooruitzicht. De Taliban kunnen hun borst nat maken. We smoke them out of their holes!

You will see that what we teach in the classroom as part of our JROTC curriculum dovetails with the daily life of the NYMA corps. At NYMA, character and leadership learned in the class rests upon our Character Development Program and Cadet Performance System and becomes leadership integrated into the whole person, setting each individual cadet apart for a lifetime of good citizenship. Military service is not the goal at NYMA: life skills and responsible citizenship are, and it is the military training provided by our JROTC program that helps mold individual cadets and the corps of cadets.

Even dit intermezzo. Want waar waren we ook alweer? Columbus Day. De Parade is al aan de gang. Maar de gaten in de optocht zijn gigantisch. Italiaans gedoe, zullen we maar zeggen. Ongeordende orde. Want als er een groep voorbij trekt, dan gaat het redelijk gedisciplineerd. De Italiaanse highschool bands rijgen zich aaneen. De Richwood Higschool Band uit New Yersey. De St Anthony’s High School Band. Of die van de Christ the King Regional High School en de Scuola d’Italia Guglielmo Montesilvano. Strakke Big Band muziek. Vlaggen. Veel vlaggen. Amerikaanse en Italiaanse. Geüniformeerde meisjes in korte rokken. Soepele cheerleaders. Blinkende instrumenten. Stevige pas.

The parade celebrates the spirit of exploration and courage that inspired Christopher Columbus’s 1492 expedition and the important contributions Italian-Americans have made to the United States. Over a dozen high school bands, as well as virtuosi professional groups from the United States and Italy, will make the march up Fifth Avenue and fill the canyons of midtown with joyous, heart-pounding music. Traditional folk groups will perform centuries-old dances, and cutting-edge designs will be brought to the parade route in displays of the vibrant culture that is Italy today.

 

Italiaans New York. Dan denk je toch aan The Godfather. Gangs of New York. Of aan de Sopranos. De Camorra van de City. Maar hier trekken de Italiaanse gezagsdragers voorbij. Gemotoriseerd. In glimmende fonkelrode brandweerwagens. De Italian American Police Society of New Yersey. De Vigili del Fuoco Volontari. Hier en daar een oude open cabrio met een Columbus Day Parade Queen. Of gewoon een stel giechelende langharige, maar beeldschone meiden. Zoals je ze dagelijks tegenkomt op de Italiaanse Raiuno. Kortgerokt of in lange zwierige jurken. Alles van Italiaans fabrikaat. Het houdt niet op, de stroom deelnemers. Daar zijn alweer een bonte stoet Arlequinos. Of Carabinieri met vaandels die lachen in de zon. Vriendelijke, bijna clowneske Hell’s Angels op gigantische motoren draaien hun rondjes op Fifth Avenue. Zelfs de Generoso Pope Foundation uit Tuckahoe New York is van de partij. En allemaal zijn ze natuurlijk present geweest bij de plechtige opening van deze feestadg. Vanmorgen, om half tien, in de St Patrick’s Cathedral. Toen kardinaal Egan voorging om alle goeds af te bidden voor deze dag. CBS NEWS, NBC TELEVISION en nog een stuk of tien andere tv-ploegen waren erbij. 

 

 

Maar mijn oog wordt weer geleid naar Mike Bloomberg, de burgemeester van New York City. Daar komt hij aanlopen. Omringd door keurige zwarte pakken. Oortjes. En Mike maar lachen en zwaaien. In zijn weekendkleding. Flodderige broek. Geruit sporthemd met korte mouwen. Dan volgt het straattheater in optima forma. Loopt recht op de blauwe pakken van de gemeentewerkers af. We ♥ Mayor Mike! schreeuwen hun borden. Don’t change horses in midstream! Ja, miljardair Mike wordt een nieuwe periode van vijf jaar burgemeesterschap gegund. Zijn personeelsleden willen het. En de jongens van NY1 registeren het. Vanavond zal het nog tientallen keren herhaald worden. Op een miljoen beeldschermen in een miljoen woonkamers van New York City. Even alle sores van The Great Depression aan de kant! Rudolp Giuliani mocht dan een Italiaan zijn. Maar Mike scoort beter op deze Columbus Day.

Voor de centen hoeft hij het niet te doen. New York betaalt hem geen cent. Zo heeft Mike het gewild. Mike Bloomberg: currently listed on the Forbes 400 as the eighth-richest American, with a net worth of US$20 billion. De gemeenteraad van NYC zal over tien dagen uitgedaagd worden akkoord te gaan met zijn voorstel de wet te veranderen. Om een derde ambtstermijn mogelijk te maken. Ik denk dat het hem gaat lukken. Want populair is hij zeker. Anders zou hij niet, zonder bodyguards, met de subway naar zijn kantoor reizen. En sowieso is New York sinds nine eleven een stuk veiliger geworden. 

 

 

De Columbus Day parade dendert ondertussen gewoon verder. Bobo’s in scherp gesneden zwarte maatpakken, soepele jurken met blote ruggen, oubollige schooluniformen, militaire fantasiekostuums, het doet allemaal mee vandaag. En de nostalgie naar het land van La Mamma en la cucina italiana wordt breed gedragen. Soms klinkt uit de luidsprekers van een praalwagen onvervalste Italiaanse muziek. Andrea Bocelli. Paolo Conte. Laura Pausini. You name it. De Italiaans-Amerikaanse brandweersirenes loeien nog een keer harder. En ook de Italiaanse politie van New York wil daar niet voor onderdoen. Met goedvinden van de Genuees Christoffel Columbus. Ondertussen lopen we al richting downtown Manhattan. Steken onder toezicht Fifth Avenue over. En ik vind daarbij een paar onvervalste cops bereid te poseren voor mijn digitale oog.

De New Yorkse cops komen me overigens in het algemeen relaxt over. Wel gedecideerd. Geen toffe-jongens-mentaliteit, zoals we dat in de polder gewend zijn. Trots op hun uniform. Terwijl in Nederlands het soms lijkt alsof het uniform door de drager zelf als een noodzakelijk kwaad beschouwd wordt. De no nonse mentaliteit van het NYPD komt weldadig over. Hoewel ook hier regelmatig wel eens wat mis zal gaan. 

 

Voor info en video over de Columbus Day Parade, zie ook (klik op de links): http://publicdomainclip-art.blogspot.com/2008/10/columbus-day-parade-new-york-city.html en http://www.columbuscitizensfd.org/media.shtml

Eten op de Avenue of the Americas, of toch maar bij het Japanse ToDai?

New Yorkers houden van cijfers. Liever nog van grote getallen. En daar hebben ze de laatste tijd geen gebrek aan. De Grote Depressie bedient hen op hun wenken. De National Debt Clock op Times Square laat al maanden getallen zien die zelfs voor een New Yorker niet meer zijn uit te spreken. Niet erg. Het stratenplan blijft overzichtelijk. De getallen binnen de perken. De avenues staan strak gespannen van noord naar zuid over Manhattan. De streets snijden ze haaks, wel meer dan honderd keer. Tot diep in Harlem en de Bronx. Maar waar ik nu loop is het allemaal nog op de vingers van twee handen bij te houden. Sixth Avenue. Niet ver achter het MoMa. Sixth Avenue is a major avenue in New York City. Although the Avenue’s official name was changed to Avenue of the Americas in 1945 by Mayor Fiorello La Guardia New Yorkers remained faithful to the old name.  

 

Sixth Avenue loopt ‘dood’ tegen de zuidkant van Central Park, bij het kleine Simon Bolivar Plaza. Aan de noordzijde van Central Park, althans boven de 110th Street, wordt de avenue omgedoopt in Lenox Avenue, c.q. Malcolm X Avenue. Harlem, dus. Vanmorgen liepen we er nog rond. Op zoek naar het vervullen van de zondagsplicht.

Na de Hispanic Day van vanmiddag kun je eigenlijk niet anders dan een paar kilometer over de Avenue of the Americas lopen. Richting Downtown Mahattan. Richting hotel. Want de voeten beginnen inmiddels aardig te branden. Er wordt op deze middag een kilometers lange markt gehouden. De hele straat is afgezet. Zo nu en dan gooien de cops de versperring even aan de kant en kunnen de auto’s vanuit de streets de brede avenue passeren.

De markt is er een zoals alle markten zijn. Wie de Luikse zondagsmarkt op zondagmorgen langs de Maasoever kent voelt zich hier onmiddellijk thuis. Bijna Belgisch is het, want voor de inwendige mens is er alle aandacht. Om niet van honger of dorst om te komen tijdens het slenteren staan er meer dan voldoende overlevingssites opgesteld waar eten en drinken afgenomen kan worden. En – we zijn niet voor niks in New York – het voedsel komt uit alle windstreken. Niet alleen van de Americas, als de straat dat al zou willen suggereren. Chinees, Japans, koosjer, halal, you name it, het is er allemaal. De gemeenschappelijk factor bij al dat gerooster en gepruttel is het vetgehalte van de etenswaren. Dat weerhoudt niemand van het stevig naar binnen werken van weerzinwekkend grote porties.

 

Ik weersta met gemak te verleiding om me vol te proppen. Gewoon doorlopen. Laveren door de drukte. De rust vind je pas in het kleine Bryant Park. Het is het uur tussen hond en wolf. De nacht begint langzaam door de ravijnen van de stad te sluipen. De zware slagschaduwen gaan over in een gemeenschappelijk grijs dat over de Big Apple glijdt. Duizend verlichte ogen volgen van boven uit de betonnen blokken.

Een korte break in Stanford. NY1 biedt herhalingen van herhalingen. Branden in Brooklyn. De politie in Detroit die weigert arme sloebers uit hun huis te zetten. Een bleek weggetrokken Bush die de Great Depression nog altijd niet helemaal lijkt te doorgronden. Mike Bloomberg, de mayor van New York, neemt weer eens een publieksbad. Morgen opnieuw zonnig. De Indian Summer weet van geen wijken.

 

Het wordt Japans vanavond. Omdat mijn poten nog steeds branden van het lopen, heb ik geen zin om nog lang te zoeken. Op nummer 6 van ‘onze’ staat, 32th Street - Korea Way, is het Japanse restaurant wel erg uitnodigend. Binnen is het erg druk. Even wachten dus voordat we aan kunnen schuiven. Ondertussen maar even een blik op al het lekkers dat bijna een straatlengte lang ligt uitgestald. Todai Japanese Sushi & Seafood Buffet.

Voor info, zie (klik op deze link) http://www.todainyc.com/

Drentelen in de vestibule. Tijd om te spieken op de menukaart. Todai is an upscale All-You-Can-Eat Japanese Seafood Buffet Restaurant. Todai offers quality food and services at an affordable price. The restaurant features a 160-foot seafood buffet counter with 40 different kinds of sushi, over 15 dishes are served at both the salad bar and hot entree island, and a dessert bar with over 20 different cakes and fruits. Dat het een zware avond zal worden dat staat dus al bij voorbaat vast. Na een minuut of tien worden we afgehaald. De tafel is gedekt. Welkomstdrankje. Het systeem wordt uitgelegd door een van de vele serveersters. Efficiënt, maar niet onvriendelijk. Todai’s extensive buffet counter serves a vast assortment of mouth-watering culinary delights. Only the freshest ingredients are used to prepare each entree to satisfy everyone’s palate. Elmer Dills, famous Los Angeles food critic, describes the Todai Restaurant as "The Mother of all Seafood Buffets." 

 

Begin met de hot entrees. Chicken Teriyaki, Chicken Wing, Crab Cake, Ebi Shumai, Fish Katsu, Gindara Wasabi, Green Mussel, Izumidai, Lobster Tail, Manakashio. Of hoe het allemaal nog meer mag heten. Grote of kleine porties. Je bepaalt het zelf. Ik moet me dus inhouden. Want je weet dat je over een minuut of twintig zult zwelgen bij de zevende hemel van meer dan tien meter sushi. Veertig variaties. Gunkan Sushi: Hokkigai, Hotategai, Inari, Kanikama. Nigiri Sushi: Hamachi, Hirame, Shime Saba, Takwan. Maki Sushi: Galaxy, Miami, Oshinko, Philadelphia. Foto’s maken is verboden, merk ik, als ik daartoe aanstalten maak. Bedrijfsspionage? Ik stel me ook maar geen vragen over herkomst of het Nederlandse equivalent van al die verschillende soorten. Het enige herkenbare zijn de twee flessen Japans bier die ik erbij wens te drinken. Koude salades en wel vijftig verschillende desserts naar keuze. Todai: de zevende hemel van de smaak. Cherry Tart, Chocolate Cheese Cake, Éclair Blueberry Cake.

 

Om half elf zijn we al retour in Stanford. De afstand is overbrugbaar, maar na zo’n maaltijd telt elke meter. Bovendien speelt mijn rechterpoot steeds meer op. De vele kilometers van de dag eisen hun tol. En als het dat niet is, dan is het wel de sterke toename van het gewicht. De heeft Japan toch maar mooi op zijn geweten.

 

Terwijl Gemma nog wat naar de tv zit te kijken, grijp ik maar naar het enige boek dat ik op deze trip heb meegenomen. Reizen met Herodotos van de Poolse auteur Ryszard Kapuscinski. De laatste grote reisjournalist, zoals een aantal critici beweren. Reportages uit India, China, Kongo, Algerije en nog veel meer brandhaarden in de wereld. Geen Verenigde Staten. En daartussendoor de oude Historiën van de oude Griek Herodotos. Wijze lessen. Misschien zelfs voor het Amerika van vandaag. De tijd van de Grote Depressie van 2008. En de CHANGE die in de lucht hangt. Sowieso voor wat betreft de economische wereldorde. Maar ook hier en nu het vooruitzicht op de eerste zwarte president van de Verenigde Staten. Veertig jaar na de gruwelijke rassenrellen in dit grote land. Waarvan de legers over de hele wereld zijn neergestreken voor de WAR ON TERROR. Maar CNN is geen Herodotos. En steeds opnieuw blijken lessen uit het verleden niet geleerd. Maar, hoewel ik me slechts op een steenworp afstand bevind van het symbool van het exuberante kapitalisme WALLSTREET TIMES SQUARE, dringt op dit ogenblik ook die wereld niet meer tot mij door. Ik stel alles gewoon uit tot morgen. The city that never sleeps. Het zal me worst zijn. Ik geef me over aan Morpheus.

Het MoMA is O.K., maar pas na de Hispanic Day op Fifth Avenue

De muziek die al van verre hoorbaar is, terwijl we in het park rondlopen blijkt afkomstig te zijn van een urenlang durende parade. Bijna een carnavalsoptocht. De Hispanic Day Parade 2008. Van het bestaan ervan wist ik niet af. Zelfs op de officiële site van Columbus Day (morgen) had ik er helemaal niets over gelezen. Maar het is een jaarlijks terugkerend fenomeen. Voor de 44^e keer al, dit jaar. En telkens op de zondag voorafgaand aan de Columbus Day Parade op maandag. En altijd op Fifth Avenue. Op het gedeelte tussen 44th en 79th Street.

Hundreds of thousands of Latinos gathered to celebrate Latin American heritage. One of Manhattan’s most colorful events, the parade begins at noon, and dozens of floats travel uptown. This year’s grand marshals are soap opera stars Carmen Villalobos and Fabian Rios.

  

Carnaval in de zomer zo lijkt het wel. Een bonte stoet in folkloristische klederdrachten blijft maar aanstromen over de brede Fifth Avenue. De meeste Zuid Amerikaanse landen zijn hier stevig vertegenwoordigd. Een horizontale waterval van muziek, kleur en beweging. Gucci, Armani, Walt Disney en zelfs Donald Trump kijken mee vanuit hun strakke gevels. Daar is het Ecuadorian Civic Committee of New York al, met een dubbele bezetting van de Reina Juvenil. Elke Latijnse nationaliteit zal deze middag zijn eigen pronkstukken laten meerijden, deze middag. Jong en mooi. Een tamboerkorps.

En daar meldt zich de delegatie uit El Salvador al. Voorafgegaan door het Comité Civico Salvadoreño uit Long Island. Trabajando unidos por la Patria, staat er op brede bord dat de hele middag zal worden meegezeuld. De verblindende Miss Salvador die midden in de deinende groep staat mooi te zijn, zal het worst wezen. En dat vaderland, dat moet het land van Bush wel zijn. Niet lang meer. Want CHANGE hangt in de lucht. En nog is El Salvador niet aan het einde van zijn latijn. Daar zorgt de Asociacion Cultural Salvadoreña Cuzcatlan voor. Alsof er maar geen einde aan wil komen.

Mexico dan. Zeker nu de instroom vanuit dit grote land niet te stuiten lijkt, zal het zich laten zien. Dios – Patria – Liberdad. In uitzinnige klederdrachten springen ze voorbij. Bezweringsdansen. Muziek. Rancheras. Uitgevoerd door de kleinkinderen van al die verdwenen volken. Azteken. Mayas. Tolteken. Op hetzelfde ogenblik wordt in Mexico zeld de Día de la Raza gevierd, de Dag van het Ras. Sinds 1928 daar gevierd. Op 12 oktober. De dag dat Columbus het Amerikaanse continent ontdekte. In directe relatie met de Día de la Hispanidad zoals die nu wordt gevierd van New York tot Madrid, Hispanic Day.

Inmiddels is de Mexicaanse geleding een factor waar rekening mee moet worden gehouden in de Verenigde Staten. Het bewijs ligt hier op straat. Danst. Speelt. In fraaie klederdrachten. Mooie missen bijeen gehouden door wuivende veren. Een show is het. Een wervelende show van de Banda Musical Azteca St Paul’s Church. Griezelbeesten. Maskers. Spoken. Vuurvogels. Het Centro Mexicano de Nueva York heeft vanmiddag alles uit de kast gehaald.

Ook de kleinere Latijns Amerikaanse landen blijven niet achterwege. Nicaragua. Panama. Bolivia. Soms wat primitief en aandoenlijk. Want er zijn reuzen en kabouters. Maar altijd vol energie. En na de zoveelste Miss wordt ook het definitieve kiezen moeilijk. La belle et la bête, maar dan op zijn New Yorks. Hoezo allochtoon? Geen issue hier. Dit is de show van de Amerika’s. Met dank aan Columbus. Een Italiaan, nota bene!

In Hotel Stanford zoek ik nog het een en ander na op internet. Columbus Day 2008 can find its origin from the initial ‘celebration’ in 1792. At the very least this is the earliest recorded remembrance of Christopher Columbus’s grand unveiling of America. It was 300 years after the ‘New World’ was found that the Colombian Order prepared a service in New York City to pay credit to Christopher Columbus marking his ‘first landing’.

From 1920 Columbus Day was observed each year. President Franklin Roosevelt in 1937 declared all October twelfths as ‘Columbus Day’ but it was proclaimed by Congress as a national holiday on each 2nd Monday in 1971. That’s why we have Columbus Day 2008! Waarvan acte! En terwijl de stoet nog steeds van geen ophouden weet loop ik met Gemma richting MoMA, het Museum of Modern Art. Niet dat de drukte daar minder is, maar het geeft weer nieuwe beelden van New York. Beelden? Kunst uit de hele wereld. Een nieuwe film die over het netvlies gaat rollen.

Van Latijns Amerika naar Europa. Naar de kunst van Europa. Samen met die van Amerika. Picasso. Miró. Van Gogh. Mondriaan. Hand in hand met de Amerikanen Pollock, Hopper, Liechtenstein en Warhol.  Founded in 1929 as an educational institution, The Museum of Modern Art is dedicated to being the foremost museum of modern art in the world. 

Het in 2000 flink uitgebreide museum biedt 630.000 vierkante meter nu kunst. Amerikanen pakken zoiets groots aan. Niet dat benauwde waar museumuitbreidingen in Nederland altijd door verpest worden. Het MoMA is hét museum van de 20^e eeuwse kunst in New York. De Japanse architect Yoshio Taniguchi tekende het nieuwe herontwerp.  

De Broadway Boogie Woogie van onze eigen Mondriaan is hier wel erg op zijn plek. Helaas hebben we te weinig tijd (slap excuus, natuurlijk) om het hele complex af te struinen. Want naast heel veel schilderijen heeft het museum ook nog eens meer dan 20.000 films en 300.000 boeken om te bekijken. Een Sysiphus arbeid. Dan maar door de beeldentuin met een aantal opmerkelijke beelden van Picasso. Misschien nog de grootste verrassing van deze middag. En met van Gogh is het weer alsof je thuis bent. Zijn Sterrennacht mag dan op miljoenen broodtrommels en dienbladen zijn afgebeeld, het blijft een meesterwerk.

Uiteraard zijn er ook veel Amerikanen te zien. Amerikanen waar ik nog nooit van gehoord heb. Vooral uit de tijd van de POP-ART, maar ook van decennia daarna. Jammer dat ik er niet meer tijd voor wil nemen. New York wacht op me. Buiten.

Het museum biedt vanaf de verschillende etages verrassende doorkijkjes naar andere verdiepingen. Het doet me in de verte denken aan het museum voor moderne kunst in München dat ik een paar jaar geleden bezocht, de Pinakothek der Moderne. Eveneens een schitterend en strak vormgegeven museum. Tot 10 november loopt hier in het MoMa nog de speciale expositie KIRCHNER, and the BERLIN STREET te zien. Cities, Nudes, and Dancers. Street Scenes. Zijn wat vlerkerige vrouwenfiguren hebben me nooit veel gedaan, maar hier krijgt het vanwege zijn totaliteit wat meer reliëf. Maar een Kirchner fan zal ik nooit worden. Dan liever Egon Schiele. En die hebben ze hier ook in huis.

Helaas ben ik te vroeg voor de Miró tentoonstelling die pas op 2 november begint. Joan Miró, painting and anti-painting, 1927-1937. Van Miró kan ik nooit echt genoeg krijgen. Gelukkig zijn er nog flink wat in voorraad vanmiddag. Eigen collectie. Niet te zien (maar wel in de museumcollectie) zijn een stuk of twintig werken van Damien Hirst. Een handige Engelse oplichter volgens mij. Simpele tekeningen met als titel bijvoorbeeld There’s more to life than making jam and having kids. Crimineel werk. Maar ik hou daar over op. Gelukkig is er om me heen wel echte kunst te zien. Topkunst. New York wacht op me. Buiten.

Voor de Hispanic Day zie ook de volgende websites (klik op de link): http://nyclovesnyc.blogspot.com/2008/10/2008-hispanic-day-parade.html  en http://video.aol.com/video-detail/hispanic-day-parade/1723470885 (video)

Imagine: Let me take you down, ’cause I’m going to Strawberry Fields.

Op NY1 kijk ik naar een reportage uit Detroit. Het loopt tegen middernacht. Aan het einde van een drukke dag zit je weer onmiddellijk in de werkelijkheid van Amerika Vandaag. Politieagenten die de opdracht hebben gekregen om huurders uit hun woningen te zetten hebben massaal geweigerd aan dat bevel gehoor te geven. Het is niet dat de huurders hun huur niet betaald zouden hebben, maar de reden is dat de eigenaar van de huizen zijn verplichtingen niet na kan komen. Waardoor de bank verordonneerd heeft daarom de huurders maar op straat te zetten. De grote kredietcrisis zorgt dus voor aardig wat commotie. Aan het woord komen verontwaardigde cops en woedende slachtoffers van de in problemen geraakte eigenaren. Toch raakt het me minder dan het zou moeten. Blijkbaar zit ik nog te vol van alles wat ik vandaag in me op heb genomen. Terwijl Gemma op de badkamer een douche neemt, probeer ik nog even wat dingen vast te leggen. Mijn papieren notebook gaat op alle reizen mee. Korte notities. Uitgaven. Impressies. De rode draad van de dag. Weersomstandigheden. Tijden. Het afgelegde parcours.  

De subway brengt me tot de kruising van Broadway en de 72th Street. Central Park ligt op een paar minuten lopen. Als ik voor het stoplicht sta te wachten om Columbus Avenue over te steken, en nog even op de stadplattegrond kijk, word ik door twee grijze, wat kromgebogen New Yorkse dametjes aangesproken. You’re looking for John Lennons memorial? En daar begint ze al te vertellen. Dat Yoko Ono nog steeds in het huis woont. Op de drempel waarvan John op 8 december 1980 werd neergeschoten door Mark Chapman. Op de hoek waar de 72th Street Central Park West ontmoet. En als je het park daar in loopt dan ben je al bijna bij zijn memorial. You can’t miss, zegt ze. En, blij dat ze een paar spoorzoekers in haar stad op de goede weg geholpen heeft, stiefelt ze met haar bejaarde vriendin verder. De zon speelt over haar grijze haren.

Het huis van Lennon en Ono, the Dakota Building genoemd,  ademt een bijna antieke Engelse statigheid. Hoog en deftig, maar kleiner dan de gebouwen even verderop, aan de kant van Columbus Avenue. Naar boven kijkend zie ik geen Yoko Ono uit het raam Central Park in kijken. Maar misschien wandelt ze er zelf wel rond, op deze zonnige zondagmiddag. Niet bevreesd voor een nieuwe geestelijke gestoorde. Op de hoogste verdieping moet ze wonen, zei de oude dame van zo-even. De plek is in ieder geval fantastisch. Imagine.

Nog voordat we de straat oversteken naar het park zie ik uit het gebouw tegenover het Dakota Building, aan de andere kant van de 72th Street een groep Andalusische ‘troubadours’ naar buiten komen. Fraaie zwarte kostuums. Zoals we ze in Cordoba en in Granada wel eens gezien hebben. Met brede oranjerode biezen afgezette zwarte capes. Oranjerode sjerpen. Gitaren in de aanslag. De groep wacht op een taxi. In mijn vereenvoudigd Spaans spreek ik ze aan. Ze komen uit Valencia. Hebben deze week verschillende optredens in de stad. En tonen zich van hun beste kant, als ik zeg dat ik met Gemma nauwelijks twee maanden geleden in week in Valencia heb rondgelopen. Reden genoeg om zich in vol ornaat door mij digitaal te laten vereeuwigen. De taxi rijdt voor. Maar blijkt te klein voor de hele groep. Er moet nog een tweede geregeld worden. Ik wens ze veel succes in New York. Hasta la vista! Misschien een volgende keer in Valencia. We steken de straat over. Central Park.

Je staat nog niet onder het groen van Central Park, of je hoort al gitaarmuziek. Gewoon dit geluidsspoor volgen, dus. En nog geen minuut later sta je samen met tientallen anderen bij het John Lennon Memorial. Op Strawberry Fields. Imagine staat er in het midden van het ronde mozaïek. De kleine witte en zwarte steentjes worden grotendeels bedolven onder bloemen. Aan de rand van de open plek zitten op banken jongeren op gitaren te spelen. De Flower Power lijkt weer even terug. Zeker nu de warmte van deze zonnige herfstdag geen enkele moeite heeft om door de bladeren heen te dringen.

Imagine there’s no heaven,
It’s easy if you try,
No hell below us,
Above us only sky,
Imagine all the people
living for today…

Tekeningen, foto’s, kleine briefjes. In een kringen liggenze aan de buitenste rand van de cirkel. Zelfs een complete gitaar. Beplakt met stickers. Het ban-de-bom teken. End War. Peace. A New Generation For Peace. De muzikanten op de bank schikken hun petten. Zetten een nieuw akkoord in. Zachtjes wordt er meegezongen door degenen die om hen heen zitten. Wiegend. Strawberry Fields. Let me take you down, ’cause I’m going to Strawberry Fields.
Nothing is real and nothing to get hungabout. Strawberry Fields forever. Terug naar de jeugd van John Lennon. Toen geluk nog vanzelfsprekend was.

Imagine there’s no countries,
It is’nt hard to do,
Nothing to kill or die for,
And no religion too,
Imagine all the people
living life in peace...

Ik denk aan de komende presidentsverkiezingen van 4 nvember waarin honderden miljoenen worden besteed aan het promoten van Obama en McCain. En aan de gedupeerden van de Wall Street Crash van 2008. De Grote Depressie moet nog komen. Ik denk aan de miljarden die de War on Terror jaarlijks kost in Irak en Afghanistan. Een paar duizend jonge Amerikanen zijn inmiddels in bodybags teruggevlogen vanuit deze gebieden. Dan maar liever deze flower power. Imagine. Onder de bomen door zie ik de grasvelden van Central Park vol relaxende mensen liggen. Zondagmiddag in New York.

You may say I’m a dreamer
But I’m not the only one
I hope someday you’ll join us
And the world will live as one.

Op een bord lees ik dat hier de vrede wordt mogelijk gemaakt. De hele werelkd heeft er aan meegewerkt. Alsof er een kilometer verder geen gebouw Verenigde Naties bestond/ The restauration of this part of the Park as a Garden of Peace, endorsed by the above nations was made possible through the generosity of Yoko Ono Lennon. Alle landen staan vermeld. Op alfabetische volgorde. Van Afghanistan tot Zaïre. Dedicated by Mayor Edward J. Koch and Commissioner Henry J. Stern. October 9, 1985.

Het is een feest om nu door het Central Park te lopen. Wandelaars. Joggers. Straatartiesten. Muzikanten. Hele gezinnen. IJsetend. In rolstoel. Snoepend. Geoordopt. Vrijetijdskleding. Languit. Op de fiets. Met kinderwagen. Jongeren. Toeristen. Wij.

Als decor staan er als altijd de onverzettelijke wachtposten de monolieten van New Yorks skyline. Sfinxen. In een rechthoekige slagorde om het park. Kijken vanuit hun duizenden ogen op de zondagskinderen neer. Een rustgevende gedachte. Het is alsof je veilig tussen de stadmuren bent. Afgeschermd van de boze buitenwereld. 

 

De grote grasvlakten liggen als groene oases over het park verspreid. Grazige weiden. Maar ze zijn bezaaid met lichamen. Vanuit de verte lijken het levensgrote bloemen. De zon strijkt erover heen.