Leven als een God in Frankrijk is uit. Nu de nieuwe president Nicolas Sarkozy daar de zweep laat knallen, en veel van de in het verleden verworven privileges voor de Franse burger lijkt te gaan afschaffen, is het beter naar Spanje te verkassen. Zeker ‘s zomers staat het leven in Andalusië in het teken van mañana. De zon dwingt je in ieder geval gedurende de lange middagen (van een tot zeven) tot een inertie die weldadig aandoet. De siësta als levenselixer. Om als een God te leven. In Spanje.

 

Om half negen opgestaan en ontbeten in Bar Paco. Twee tostadas jamon, besmeerd met olijfolie, knoflook en tomatenpulp. Zet er een hoog glas cafe con leche naast en de dag kan niet beter beginnen. Paco loopt ondertussen bedrijvig de diverse koelkasten te vullen en de houten tafeltjes af te vegen. Ook zijn bejaarde vader helpt in eigen tempo mee de familietent op orde te krijgen. Zijn zwangere zus, de coccinera, laat zich nog even niet zien. Ondertussen lopen verschillende dorpsbewoners binnen om aan de bar hun eerste alcoholische versnapering van de dag tot zich te nemen. Ik pas nog even.

Het Parco Comercial El Ingenio in Velez Malaga herbergt onder andere de hypermercado Eroski. Geen seksstore, maar een gigantische supermarkt waar de gemiddelde Nederlandse supermarkt ver bij in het niet valt. We hebben de rolkoffers meegenomen en die zullen helemaal gevuld worden. Twaalf liter water en zes flessen wijn om te beginnen. De Viña Albali Reserva 2001 is in de aanbieding, en die beviel goed gisteravond. En fruit, veel fruit: nectarinas, ciruelas (pruimen), albaricoques. En natuurlijk vlees (ternera) en vis. Met name van dat laatste is er een gigantisch assortiment waaruit gekozen kan worden. We slepen het allemaal mee naar ‘ons’ Casa Garcia Lorca. De ‘gaatjes’ in de rolkoffers worden opgevuld met ham, olijven, brood, droge worsten en andere levensondersteunende voedingswaren. Terug in El Borge zeulen we ons met die volle koffers in het zweet over de smalle trapstraatjes. Maar we krijgen het naar binnen.

 

Het is inmiddels twee uur in de middag. De thermometer in de schaduw geeft een buitentemperatuur van 41 graden aan. Het lijkt me bevorderlijk voor een snelle mummificatie van verse lijken op het cementerio tegenover, maar voor een normaal levend wezen is er geen reden om rond te blijven hangen in de zon. Ik laat de siësta over me heen komen, op het beschaduwde terras aan de voorzijde van het huis. Het dorp geeft geen geluid. Zelfs de zwaluwen zijn opgehouden rond te vliegen. Een oorverdovende, hete stilte. Die een enkele keer wordt verscheurd door het dorre geluid van een draaiende betonmolen, twee vechtende katten, en de kerkklok van Señora Rosario die vijf sobere tikken uitdeelt. Op de heuvel tegenover waait een stofwolkje omhoog.

Ik lees ondertussen in Het Boek van de Lach en de Vergetelheid van Milan Kundera. Naast me staat een fles Mexicaans bier, Coronita. Pas om half zeven is de grote middagbrand voorbij en wagen zich weer een paar klapwiekende zwaluwen in het blauw. Het wordt stilaan tapas-tijd. Ook voor ons. Dus komen naast het stevige glas tinto ook de schapenkaas (queso artesanal puro de orvejo) en de droge worst van El Pozo op tafel.

 

Om negen uur ’s avonds, veel te vroeg voor Spaanse begrippen, staat de warme hap op tafel: rijst met vis, linzen, paddestoelen. En om het allemaal sneller af te voeren: bier (San Miguel) en wijn. Tegelijkertijd worden op het dorpsplein door wat jongeren sevillanas gezongen. De lantarens zijn inmiddels ontstoken en de koele nachtbries is gaan waaien. El Borge bereidt zich voor op de zoveelste warme nacht. Voordat we het bed induiken zien we op tv nog beelden van de Encierro tijdens de San Fermin feesten in Pamplona. Stieren op drift door de smalle straten van de Noord Spaanse stad, achterna gezeten of voorafgegaan door een uitzinnige meute waaghalzen, gekleed in rood en wit. Zo nu en dan wordt er een op de horens genomen en gewoon onder de hoeven gelopen. Nog de hele week zal dit festijn duren. De Spaanse tv zal er ruim aandacht aan besteden.

Nog voordat ik in slaap val, hoor ik van verschillende kanten uit het dorp honden blaffen. Vanmiddag, tijdens de grote hitte, hadden ze zo’n grote bek niet. Nu durven ze. Als je in bed ligt. Schijthonden.

 

Omdat we de luiken van de slaapkamer hebben gesloten, hebben we niet in de gaten dat het inmiddels volop dag is. Het is negen uur, zondag, en de zon staat al hoog boven de bergtoppen te branden. Zwermen zwaluwen klapwieken als een losgeslagen bende door het azuren blauw. Het zingen zal ze nog wel vergaan in de loop van de middag. Want er wordt een temperatuur van 35 graden aangekondigd op de Spaanse tv.

Het ontbijt (krentenbollen meegevoerd vanuit het vaderland) wordt naar binnen geschoven op de hoger gelegen patio achter het huis. Het uitzicht op het witte cementerio, het kerkhof van het dorp, kan de eetlust niet bederven. Rustig warm draaien voor een nieuwe verkenning van Andalusië wordt je hier wel erg gemakkelijk gemaakt. Om tien uur is het al 29 graden in de schaduw. Ook de pastoor houdt het op deze zondag voort gezien. Zijn Nuestra Señora del Rosario zal vandaag hermetisch gesloten blijven. Of heeft de ontkerstening van Europa nu ook al El Borge bereikt? Wel schettert het geluid van vrolijke flamencomuziek je tegemoet. Het blijkt het ochtendreveil te zijn van een of ander jeugdvakantiekamp dat zijn virtuele tenten heeft opgeslagen in de nabijheid van het ornithologische park Alcua, waarin een paar verdwaalde pauwen, kippen en zwanen rondscharrelen. En zelfs een op drift geraakte struisvogel.

 

In het vijftien kilometer bergafwaarts gelegen Velez Malaga heerst volledige zondagsrust. Niet alleen in het casco historico waar we even later rondzwerven. Met dit verschil dat in de Iglesia de San Juan Bautista de locale pastoor wel wat gelovigen kerkwaarts heeft weten te lokken. Maar ook hier heeft het betreden van het godshuis wat voeten in de aarde. Want de doorgang wordt je versperd door op de grond liggende, bontgeklede zigeunervrouwen die - al dan niet bevracht met een slecht uitziende baby - je smeken om een aalmoes.

Suffige straatjes en suffige terrassen, deze ochtend. Een man geeft zijn ondermaatse hond zijn zondagse wasbeurt door hem met water te begieten uit een middendoor gesneden petfles. Bejaarde vrouwen zitten in de schaduw op een bankje te kwekken op een toonhoogte die het geluid uit de door hun meegevoerde draagbare radio ruimschoots overstijgt. We schuiven aan op een terras voor een café con leche. Verderop wordt wat aan een auto geprust of een portiek schoongeveegd. De winkels zijn gesloten, en er is dus geen enkele reden om met kooplustige gedachten het stadje in te trekken. Ook in het oerwoud van bouwkranen dat de stad omklemt, is geen heisa op deze zondag.

In het centrum van de stad staan opmerkelijk veel bronzen beelden. Eén daarvan, vlakbij de eerder genoemde kerk, staan Ku Klux Clan-achtige figuren in brons. Semana Santa in Velez Malaga. Maar meer nog word ik geïntrigeerd door een in brons gegoten gedicht van Federico Garcia Lorca onder een eveneens bronzen plaquette van de plaatselijke held Antonio Ortega Escalona (1840-1918; ‘Juan Brava’):

Nada como su trino

Era la misma

Pena cantando

Dentras de una sourisa…

Como Homero, canto

Ciego, su voz tenia

Algo de mar sin luz

Y naranja exprimida…

 

 

We rijden door naar het aan de kust gelegen Torre del Mar. Lunchtijd. We stranden op het terras van de Taverna del Faro, tegenover de vuurtoren op de boulevard. Het eten is er uitstekend. En eigenlijk spotgoedkoop. Voor nog geen twintig euri wordt je tafel volgeladen met achtereenvolgens: een manshoge salada mixta, twee vierkante decimeter gegrilde espada (zwaardvis), een eveneens gegrilde rosado, geroosterd en met knoflook en olijfolie besmeerd brood, en enkele consumpties. Zo redden we het weer tot de avond.

De wandeling over de boulevard verplaatst je gedachten snel naar een tropisch paradijs. De palmen zorgen gelukkig voor wat schaduw. En de zon spat in miljoenen fonkelingen te pletter op het plaveisel. Boven je de azuurblauwe lucht. Opzij het brede strand en de groenblauwe zee. Daar huren we voor een paar uur een parasol en twee ligbedden. Siësta!

Om half zes zijn weer retour in de casa. Na een douche een glas tinto op het voorterras. Het hellevuur van de Andalusische zon beukt nog ongenadig op de witte muren van de huizen. Wij koesteren ons in de schaduw van het huis.

Halverwege de avond, rond negen uur, dalen we af om te eten in het restaurant van Pepe en Maria, aan het zwembad. De tent zit vol met etende en drinkende autochtonen. Een kakofonie van geluid golft over je heen als je binnen komt. De kaartclub onder aanvoering van een in een rood t-shirt met zwarte Che Guevarakop gestoken El Borgiaan (zijn lange zwarte manen golven revolutionair onder zijn brede strohoed vandaan) is al uren bezig. En zal het nog meer uren volhouden. Tot middernacht minstens.

Maar we kwamen om te eten. Twee hoofdgerechten: bacalao (Gemma) en estofado de choto, gestoofd geitenvlees (ik). Vet, maar smakelijk. De onvermijdelijke salada mixta staat al op tafel. Maar gelukkig zijn er ook nog gegrilde berenjenas (aubergines). En uiteraard bier, wijn, en café solo na. Het afrekenen is een lust voor de portemonnee: 25,80 euri. Geen wonder dat om half twaalf nog complete gezinnen aanschuiven voor een volledige maaltijd. En je kunt je ook nog eens volledig concentreren op de consumptie van het voedsel, want het geluid van de bezoekers overstemt alles. Zelfs het tv-commentaar bij de kwartfinale van de Copa America tussen Mexico en Paraguay (6-0).

Het is half vier, zaterdag 7 juli 2007, als de Boeing 320 van LTU-vlucht 0138 zich losmaakt van het grauwe beton op Flughafen Düsseldorf. Bijna drie uur vliegen zal het worden naar Malaga, volgens de captain. Een probleemloze vlucht op elf kilometer hoogte bij een buitentemperatuur van  min 52 graden, en een gemiddelde snelheid van zo’n 925 kilometer per uur. Om 18.20 uur raakt het landingsgestel het in de zon gebakken beton van Malaga. Andalusië: we zij weer terug.

 

Een medewerker van autoverhuurbedrijf Malagacar.com staat in de aankomsthal klaar om ons op te vangen en te verwijzen naar de shuttlebus. Die brengt ons in een paar minuten naar het bedrijf waar onze auto al klaar staat. Een Ford Focus, dit keer. Kleur: rojo tango. Weer eens wat anders dan het populaire zilver en zilvergrijs dat over de Spaanse wegen zoeft. De formaliteiten zijn snel afgewerkt. Even nog – voor een luttel bedrag – het eigen risico afgekocht, en daar rijden we al richting El Borge, waar we driekwart jaar gelegen ook al gebivakkeerd hebben. In ‘ons’ Casa Garcia Lorca. Een vertrouwde plek, diep weggedoken in de sierra tussen Malaga en Granada. Een van de vele pueblos blancos in deze streek.

Aangekomen in het dorp rij ik onmiddellijk de steile weg op die om het dorp heen voert. Daar vind ik een parkeerplek in de buurt van het huis. Daarvandaan bel ik Celina, onze ‘huishoudster’ die een paar huizen verderop woont. Een minuut later schommelt ze ons met haar overgewicht tegemoet over de steile trapstraatjes. Puffend van de hitte. Wij ook trouwens. Onze rolkoffers omhoog zeulend. Het is weliswaar al half negen in de avond, maar de temperatuur ligt nauwelijks onder de dertig graden.

 

 

Binnen in het huis is het redelijk koel te noemen, in vergelijking met buiten althans. Celina haalt de kurkdroge lakens van de waslijn en begint onmiddellijk te strijken. De bedden worden opgemaakt en ook de rest van het huis wordt nog even gezamenlijk geïnspecteerd. Alles in orde. Koffers uitpakken en dan naar Bar Paco voor onze avondmaaltijd. En wat te drinken. Vooral drinken.

Eerst een ‘Duitse’ cerveza, en dat slaat dan op het formaat van het glas-met-handvat. Ongevraagd begint Paco de tafel voor ons te dekken. En even later staat er een grote kom salada mixta op tafel. Even later gevolgd door twee forse zeebeesten: gegrilde robalo a la plancha. Na de café solo trakteert Paco ons nog op een ponche caballero, een mixdrank van sherry, Jägermeister en wat ijsblokken. Geen slechte start van ons zomerverblijf in El Borge. Ondertussen heeft zich ook nog de zus van Paco gemeld, met tweejarig zoontje Salvador. Ze blijkt straf zwanger te zijn, reden waarom de keuken doordeweeks om vijf uur gesloten is. En de bar derhalve ook maar. We hebben dus geluk, deze zaterdagavond. De bevalling wordt overigens voorzien in september.

 

 

Terug in het casa komt alles weer Proustiaans naar boven. Het mémoire involontaire wordt een stevig handje geholpen door een fles Viña Albali, reserva 2001 die voor ons klaar ligt onder in de boekenkast. Op het terras voor het huis wordt hij ontkurkt. Aan onze voeten ligt het dorp, gonzend als in La Colmena, de bijenkorf van de Spaanse Nobelprijswinnaar Cela. Een zachte avondbries waaiert de geluiden van knetterende brommers, blaffende honden en balkende ezels naar boven. De witte huizen worden gelig verlicht door de nonchalant over het dorp verspreide lantarens en die zijn bevestigd aan de gevels van de huizen.

Ver na middernacht zoeken we het bed op. El Borge zelf blijft nog even leven. Het weekend is immers nog niet halverwege. En overdag is lijkt het leven in het zinderende pueblo ver weg. Nachtdieren in de zomer. Geef ze eens ongelijk.

Net terug uit Andalusië. Opnieuw een paar weken gebivakkeerd in het Casa Garcia Lorca in El Borge, in de bergen tussen Malaga en Granada. Veel indrukken, veel ervaringen, veel foto’s. Binnenkort volgt het verslag. Hier alvast een foto van het dorp. Andalusië in de - hete - zon. De foto is genomen vanaf het voorterras dat uitziet over het hele dorp.