KERSTBOODSCHAP
De laatste maanden weer hard gewerkt aan het schilderen van nieuwe doeken in de corrida-reeks. Om de accu op te laden in oktober nog een paar weken door Andalusië gereisd. De geest van El Cordobes op me in laten stralen. Vandaag de resultaten.
* la prueba de fuego (2006, acryl, 90×90)
Niet dat we in Andalusië alleen maar op stierenjacht geweest zijn. Integendeel. Maar, of je het wilt of niet, je wordt met de beroemde toreros geconfronteerd: in cafés, in musea, op straat. Zeker in Cordoba en Ronda (waar we de arena et het museo taurino bezochten) merk je dat de Spanjaard het stierenbloed in de aderen zit. Ook al zijn er in Spanje zeker anti-corrida bewegingen actief.
Â
* tus sueños son rojos (2006, acryl, 90×90)
Laat ik ook maar mijn vorm van straatroof bekend maken. In Torremolinos heb ik hier en daar wat affiches van stierengevechten van de muren gescheurd. In de laatste schilderijen verwekt ik flarden van die affiches. Het geeft een heel aardig effect. Juist ook omdat de kleuren goed overeenkomen met de kleuren die ik gebruik (voornamelijk rood, geel en een soort zwart: een mengsel van karmijnrood en phtalogroen).
* recorrido por una tierra de toros (2006, acryl, 90×90)
Ik zal hier ook nog een paar voorbeelden publiceren van schilderijen die ik eerder maakte in de corrida-reeks. Zedateren van vorig jaar. Er zijn duidelijke verschillen in vormgeving. Maar de uitgangspunten blijven hetzelfde. Wat ik wil laten zien is de oerkracht van de stire, de wervelende bewegingen, de bijna rituele dans en handelingen van de torero en het bloed. Veel bloed. Symbool voor van het leven, maar ook van de dood. Want tussen warm en koud bloed ligt een wereld van verschil. Als tussen zijn en niet-zijn.
* Feria de Otoño (2006, acryl, 90×90)
Aan de subserie in de corrida-reeks, de zogenaamde Feria-serie, zal ik de komende tijd nog zeker een tweetal schilderijen toevoegen. Ze zullen op zogenaamde 3D-doeken geschilderd worden, wat inhoudt dat de randen breder zijn, waarbij de kleuren van het doek aan de zijkanten doorlopen. Ik doe dat overigens ook al vaker bij de ‘gewone’ doeken. Je spaart je hiermee een dure lijst uit.
* muerte en la tarde (2005, acryl, 90×90)
De dood en het leven zijn steeds prominent aanwezig in het stierengevecht, hoewel terecht beweerd wordt dat er voor de toro weinig kansen zijn weggelegd. Daarvoor is de tegenstand - niet alleen van de torero - te groot. ‘Muerte en la tarde’ zou eigenlijk bij elk schilderij kunnen staan, want alle stierengevechten vinden plaats in de late namiddag. Het is tevens de titel van een beroemd boek van Ernest Hemingway (schrijver, maar ook liefhebber van de corrida): Death in the afternoon. Ik ga gewoon door met mijn reeds. Ik heb mijn laatste stier nog niet afgemaakt.
Voor belangstellenden: de prijzen liggen - afhankelijk van het schilderij - tussen 495 en 695 euro per schilderij. Contact via mail (zie linksboven op de site).
In De Volkskrant van 22 december staat het volgende bericht (mogen schilderijen van stierenvechten nog wel?):
Stierenvechter op laatste benen
Matadoren in Spanje al lang geen nationale helden meer.Spaanse matadoren dreigen werkloos te worden. Vorige week kondigde Barcelona aan dat in 2008 zijn laatste arena gaat sluiten. Gisteren opperde de Spaanse minister van Milieu Cristina Narbona voortaan geen bloed meer tijdens stierengevechten te laten vloeien. Nu eindigen gevechten tussen toreador en stier met de zogeheten estoque waarbij de stierenvechter zijn zwaard achter in de nek van de stier steekt. Begenadigde matadoren lukt dit met één slag, maar mindere collega’s moeten hun dierlijke rivaal vaak meerdere malen verwonden voor hij dodelijk neerzijgt.
Â
Tot afschuw van minister Narbona die veel liever zou zien dat Spanje het voorbeeld volgt van buurland Portugal, waar stieren niet voor het oog van de toeschouwers worden gedood, maar na afloop van la corrida naar een slachthuis worden gebracht. Bovendien zou de maatregel helpen om de toenemende Europese kritiek op het stierenvechten te temperen. Volgens Narbona heeft de Spaanse regering steeds grotere moeite om de controversiële traditie in het buitenland te verdedigen. De bloedige jacht op vossen, hond- en hanengevechten zijn al verboden. En met het toenemende belang van dierenrechten groeit ook de druk om de strijd met stieren uit te bannen. Liefhebbers van het stierenvechten wezen minister Narbona er echter op dat in oktober een voorstel in het Europees parlement om stierenvechten te verbieden niet werd aangenomen. En hekelden haar bemoeizucht met la Fiesta Nacional.
De vraag is echter of nog van een nationaal spektakel sprake is. Volgens een recent onderzoek van bureau Gallup zegt slechts 7 procent van de Spanjaarden een liefhebber te zijn van stierenvechten. En slechts een deel van hen neemt de moeite zondags een kaartje te kopen voor een van de 65 arena’s. De meeste Spanjaarden laat stierenvechten eigenlijk koud. Vooral de jeugd laat de arena’s het liefst links liggen.
Een uitzondering op die onverschilligheid is Catalonië. Daar hebben Barcelona en zo’n 22 andere steden zich sinds 2003 tot ‘anti-stierenvecht-steden’ verklaard en arena’s gesloten. De laatste in de rij lijkt de Barcelonese arena la Monumental te worden. Volgens de eigenaren ervan komen nog zo weinig toeschouwers kijken dat ze 20 duizend euro per gevecht moeten toeleggen. En daarom geen andere mogelijkheid zien dan in 2008 de deuren te sluiten. Daarmee zou Catalonië nog maar één arena over houden: in Tarragona.