Een paar bewerkingen van de digitale foto’s van gisteren. Gewoon wat plaatsjes gemaakt met Jasc Paint Shop Pro.

Je laat er gewoon de emailleer-versie op los, en: hoppa: weer een nieuwe foto!

 

De Indian Summer van de laatste weken weet van geen ophouden. Na de augustus-dip een aangename voortzetting van juli, hoewel het ’s avonds natuurlijk sneller afkoelt.

  

Zo nu en dan zijn er fraaie zonsondergangen. Dan grijp je weer naar je Canon A80 en voeg je weer wat beelden toe aan de duizenden die er al mee gemaakt zijn. Thuis klooi je nog even verder en laat je Jasc Paint Shop Pro er op los: altijd met verassend resultaat. Maar de resultaten van die bewerking volgen een andere keer.

Ik laat hier drie foto’s zien die gisteravond tussen 19.00 en 20.00 uur gemaakt zijn. Eigenlijk had ik te laat in de gaten dat de wereld er even heel gekleurd op zou staan. Maar misschien krijgen we binnenkort weer een nieuwe kans. 

Vandaag met de hele familie naar Utrecht. Om 13.30 zal Raymond daar in het Academiegebouw op het Domplein zijn bul in ontvangst nemen. Zijn studie is afgerond.

De eigenlijke uitreiking vindt plaats in de kapittelzaal, waar op 23 januari 1579 de ondertekening van de Unie van Utrecht plaats vond. Deze gebeurtenis wordt in het algemeen beschouwd als de stichting van de Nederlandse Staat. In ieder geval legde het verdrag de grondslag voor de Republiek der zeven Verenigde Nederlanden. Hoe dan ook: de uitreiking vindt plaats op historisch zwaar beladen grond.

 

De berichtgeving, c.q. de herdenking van ‘five years after’ is de laatste dagen geëxplodeerd, om maar in het jargon te blijven. De oorlogen in Afghanistan en Irak worden even naar de achtergrond verdreven. Maar sinds 11 september 2001 zijn er in beide landen meer Amerikanen gesneuveld dan er zijn omgekomen bij de ineenstorting van de Twin Towers: meer dan 3000 dus.

Naarmate de afstand tot 11 september 2001 groter wordt nemen ook de complottheorieën toe. Een dergelijk fenomeen heeft alles te maken met het uitblijven van de echte verklaring van de terroristische aanslagen, c.q. het niet vinden van de breinen achter deze gebeurtenissen. En inmiddels weten we ook dat er geen massavernietigingswapens in Irak te vinden waren.

 

Gisteravond nog eens naar de documentaire FAHRENHEIT 9/11 van Michael Moore gekeken. Ondanks de zeer tendentieuze  montage van de Amerikaanse filmer blijven er een aantal elementen inzitten die het overdenken waard zijn. Met name als het gaat om de relaties en de verwevenheden tussen het Amerikaanse en Saoedie-Arabische bank- en bedrijfswezen, c.q. de Bush- en de Bin Laden-clans.

Gelukkig zijn er ook nog documentaires met een vooral menselijke, en minder politieke inslag. De film, simpelweg “9/11” getiteld, is geregisseerd door de Franse broers Jules Naudet en Gideon Naudet, en James Hanlon. De journalisten waren die dag op pad gegaan met het idee een beginnend brandweerman in New York te volgen bij zijn dagelijks werk. En daar een reportage over te maken. Als de brandweer die dinsdagmorgen 11 september wordt opgeroepen voor een gaslek, gaan de journalisten mee. Aangekomen op de locatie van het lek vliegt het eerste vliegtuig over, richting Twin Towers. Bij toeval maakt de cameraman hier opnames van en heeft daardoor uniek beeldmateriaal van het vliegtuig dat in de eerste toren van het WTC vliegt. (Het tweede vliegtuig werd door veel meer camera’s gevolgd, de tweede explosie was ook live te zien op CNN). Later gaan de reportagemakers samen met de brandweer naar de lobby van de noordelijke toren, waar de brandweer zich probeert te organiseren. De gebroeders Naudet zijn nog steeds binnen wanneer de tweede toren instort.

 

  

Vanavond om 20.30 uur wordt de documentaire uitgezonden door SBS6. Hoewel ik hem jaren geleden al een keer gezien heb, ben ik vanavond weer van de partij. Een indrukwekkend meesterwerk van de Franse journalisten/cineasten.

De media zijn de laatste dagen compleet in de ban van de naderende nieuwe 11 september. Vijf jaar zijn er inmiddels verstreken na de hallucinerende terroristische aanslagen in de VS. Beelden van de ineenstortende WTC-torens zijn onuitwisbaar gebrand in de geheugens van ieder die het - live of via de tv - heeft zien gebeuren.

doen we er aan mee, aan dit 1e lustrum?

Deze zondag is er in de Venlose binnenstad, analoog aan de Uitmarkt in Amsterdam, een de  inmiddels tiende editie van de start van het cultuur- en theaterseizoen. Net als op andere plaatsen in het land zijn er, verspreid over de straten in het centrum, en uiteraard ook in de schouwburg De Maaspoort, van verschillende voorstellingen korte try-outs. Daarnaast presenteren zich massaal de culturele instellingen van de stad, staan de kunstgalerieën en musea wijd open, en – het zou mercantiel Venlo niet zijn – is er koopzondag. Kortom, de hele binnenstad staat op zijn kop, en de Duitsers doen gewoon hun inkopen.Hoewel de temperatuur niet slecht is, maken de al meer dan een maand vertoornde weergoden met een zekere regelmaat hun dreigingen waar. Dan hoost het weer dat het een aard heeft, en blaast de westenwind over de grauwe Maas de binnenstad in. Om het half uur beweegt er een glimmend bos van natte paraplu’s door de straten van de binnenstad. Van te voren heb ik voor mezelf een mogelijke Ouverture-route samengesteld. Vanaf een uur of twee, want in de ochtenduren ben ik, tot een uur of half een, zelf met de kunst actief. Om half tien Gemma al in de stad afgezet, want die heeft – nog voor het optreden op de Markt voor het Stadhuis – nog een aantal kooractiviteiten in de ochtenduren.

Op dat lijstje staan een optreden van Ton Engels, een regionale singer-songwriter die ik nog nooit live heb zien optreden. Vervolgens het inprovisatiecabaret ‘Op Sterk Water’. Daarna op zoek naar het Teatro Pavano, een groep steltlopende artiesten uit Venetië, en Marty le Gray, een straatartiest uit Engeland. Tot zo ver gaat alles gesmeerd. Daarna komt er zand tussen de culturele raderen.

Na Monika Akihary (jazz uit de Molukken) staat de Portugese fadozanger Fernando Lameirinhas aangekondigd. Maar Fernando is helaas wegens familieomstandigheden in Portugal moeten blijven. Als vervangende act is een groep giechelende cheerleaders uit het landelijke Velden ingevlogen die huppelen op muziek uit ‘Pirates of the Carribbean’. Dan maar naar Kasper van Kooten, ja: de zoon van. Muzikaal cabaret van een aanstormend talent dat je gezien moet hebben: de foyer stroomt vol, gaat er voor zitten. De pret is van korte duur:  de vertegenwoordiger van De Maaspoort staat het schaamrood tot ver beneden de navel: Kasper van Kooten is helaas verhinderd.”

 

Tussen alle bedrijven door kom je voldoende bekenden tegen waar je je gram even tegen kwijt kunt over die missing links in het programma. Of gewoon nog even napraat over de voorbije vakantiereizen in verre buitenlanden waar wel de zon schijnt. In ieder geval geef je af op de regen die zorgt voor een lauwe saunasfeer bij de binnenactiviteiten. Immers, al die natte cultuurhongerigen schieten zo snel als mogelijk een galerie, tent of gewoon De Maaspoort in (plek zat, daar), zodra ‘de werme regen velt’, om het maar eens met Rowwen Hèze te zeggen. Maar van Rowwen Hèze zelf geen spoor, deze middag. Of  ze duiken diep een van de Venlose kroegen in, want terrasweer is het niet. Om vier uur heb ik met Gemma afgesproken. En die is nog op tijd ook. Nadat ze haar natte vacht uitgeschud heeft vervolgen we onze cultuurqueeste. Maar de tijd vordert al aardig.

 

Natuurlijk kun je op zo’n middag niet alles zien en beleven. Dus geen Cultuur en Haute Cuisine uit de Molukken, geen popmuziek van The Sampledelic Rockers of Nederlandstalige Rap-Metal van Van Katoen, en ook geen Shanty Groep ‘De Maashave’ die zeemansliederen zingt op het voor deze zomer aangelegde Maasstrand van ‘Venlo aan Zee’.

Als afsluiting dan maar de kunst. Al eerder op de middag heb me onder de natte tentzeilen bewogen van verschillende artiestenkramen. Nu toch maar naar binnen. Bijvoorbeeld naar een expositie door het Venlose kunstenaarscollectief van de Stichting Rondzien dat zijn toevlucht heeft gezocht in een voormalige, en nu leeg staande pianohandel. De kwaliteit is er zeer wisselend.

Om geen nieuwe buil te vallen, een echte galerie: Pieter Breughel. De hele zaak is ingericht met monumentaal werk van de schilderes Charlotte Molenkamp. Fantastische, zeer kleurrijke en expressieve schilderijen. Fors aangezette olieverfdoeken die er zijn mogen. En dan ook nog vaak in de kleuren waar ik zelf veel mee heb: rood, geel, wit en zwart. Niet goedkoop, maar absoluut de prijs waard. Raken nog een tijd aan de praat met de galeriehouder.

Als we buiten staan, ziet het er opnieuw dreigend uit. Hoewel ik Arno Adams nog wel had willen horen, besluiten we het mes voorlopig maar in het culturele zwijn te laten steken.

 

Mijn auto staat Op de Kop van de Weerd, de peninsulaire parkeerplaats in de Maas. Helaas zijn er meer mensen op het idee gekomen de rest van de zondag thuis door te brengen. Sta je daar minstens tien minuten in de rij, voordat je je parkeerkaart in de smalle gleuf van de betaalautomaat kunt steken. Het zal allemaal wel goed komen, straks, met de aanleg van de nieuwe Maasboulevard. Dan staat er een complete legbatterij van betaalautomaten voor je klaar.