Al in januari heb ik twee kaarten gekocht (45 euri per stuk) voor het concert van André Rieu op het Vrijthof. Vandaag, zaterdag 15 juli, is het zover. Met de auto van Maurice (airco, want het is de hittegolf woedt verder) rijden we na het avondeten naar Maastricht. Een betere avond is er bijna niet uit te zoeken voor het concert. De hitte van de dag is verdwenen, als om half tien ’s avonds het concert begint. En koud wordt het al helemaal niet. De stad is tjokvol concertgangers op leeftijd. Acht duizend worden er op het Vrijthof verwacht (en dat 3 avonden achter elkaar). Eveneens zitten er een duizendtal te eten aan lange, van te voren gereserveerde tafels van de restaurants aan het Vrijthof. Bobo’s en andere, zich tot de Weense Wals Jetset rekenende ouderen. Zelfs de verlopen hondenkop van Willibrord Frequin paradeert tussen de tafels door met zijn laatste, al wat sleetse verovering. Alsof hij een pas geschoten haas over zijn schouder heeft hangen. En ook Guus Hiddink is aangeschoven. Zal straks, als hij eenmaal goed in functie is als bondscoach van het Russische voetbalelftal, zorgen voor een Rieu-concert op het Rode Plein in Moskou. Grote schermen (op meerdere pleinen in de stad, overigens) zullen straks  het concert live in beeld brengen. Het Vrijthof zelf is voor de concertgangers. Wij zitten in het laatste compartiment (C1), maar de plek is redelijk, want aan de doorgang naar voren.

Van te voren kunnen we André Rieu nog even aanstaren en digitaal vastleggen op de trappen van het Theater aan het Vrijthof, waar hij met zijn muzikanten en zangers en zangeressen een publieksbad neemt.  Alsof het hof van keizerin Sissi leeg loopt.

Maar dan loopt het naar half tien, langzaam wordt het donkerder. Het concert begint met wat afgezaagde Weense klanken, ja wat wil je anders met het Johann Strauss Orkest. Maar het blijft een onverbiddelijk gelikte show die het moet hebben van de clichés, de uitgekiende belichting, de massaliteit en het overdonderende geluidsvolume. Slechts zo nu en dan (bijvoorbeeld bij een Italiaanse opera-aria, uitgevoerd door drie tenoren) komt er wat kippenvel. Na de pauze wordt het iets minder obligaat en voor de hand liggend, als het Harlem Gospel Choir zijn swingende opwachting maakt. Wat deze denderende groep overigens binnen dit concert te zoeken heeft is me een raadsel, maar het zal alles te maken hebben met de aanstaande trip en optredens van Rieu in New York.

Het wordt pas ouderwets swingend als het concert officieel is afgelopen, want dan gaat Rieu eindelijk los met de Maastrichtse meezingers en ‘Het kleine café aan de haven’. Het volk swingt en danst mee. En als de sirtaki wordt ingezet blijft ook het tafelende publiek van de Vrijthof-restaurants niet meer op hun stoel. Zuid Europese sferen op een Zuid Europese avond, die besloten wordt met een kort, maar spetterend vuurwerk.

Hoewel het ongelooflijk druk is in de stad, vinden we na afloop nog een plek op een terras bij het Onze Lieve Vrouweplein. Een afzakker, want die twee plastic bekers rosé in de pauze (de enige wijnsoort die bij dit concert in de verkoop ging) waren ook niet alles. Om half drie ’s nachts zijn we terug op het eigen honk.